Column Judith: Het zonnetje

Ik word door de arts gebeld met het verzoek om haar ontstekingswaardes te prikken. Ik tref haar zittend in haar stoel aan en leg uit wat ik kom doen. Ze ontvangt me hartelijk. 

Nadat ik wat bloed heb opgevangen uit de vingerprik en het apparaat druk bezig is om de waarde te bepalen, raak ik met haar aan de praat.

Na een val brak ze haar heup en werd geopereerd. Na een paar dagen mocht ze naar huis, waar het herstel vlot verliep. 

Ze telde haar zegeningen en was blij dat alles met een sisser leek af te lopen. Totdat…een verkeerde beweging een ‘knak’ veroorzaakte en ze plots beenlengteverschil had. 

Er blijkt opnieuw een breuk te zijn ontstaan. Ze wordt wederom geopereerd. De emmer met ellende blijkt nog niet leeg te zijn. 

Op de eerder geplaatste prothese wordt een bacterie gevonden; de prothese moet eruit. Het zal haar herstel erg vertragen. Terugplaatsing kan namelijk pas als de ontsteking weg is. En daarom bezoek ik haar vandaag; om te meten wat de werking van het antibioticum is op de gevonden bacterie. 

Als ik haar laat weten dat de waarde gelukkig gedaald is, huilt ze van geluk. 

‘De zon schijnt vandaag al, maar jij hebt ‘m laten stralen! Wat een geweldig nieuws! Gelukkig is dit allemaal niet voor niks. Nog even doorbijten en dan huppel ik weer vrolijk rond! Dankjewel voor het zonnetje van vandaag!’