Logo mooisonenbreugel.nl
   | Fotonummer: 6d392e
Foto: Wil Feijen
Column

Column Judith: Beste medicijn

Son en Breugel - Ze is nieuw opgenomen op onze afdeling. Vanwege het risico op COVID-19 blijft ze een aantal dagen in quarantaine. Ze mag wel bezoek ontvangen; haar kamer mag ze echter niet verlaten. Twee keer daags controleren we pols, tensie, saturatie, ademhalingsfrequentie en temperatuur.

Gisteravond had ze koorts. Zomaar ineens. Haar quarantaine wordt aangepast naar strikte isolatie: wie op bezoek komt of haar verzorgt, dient in beschermende kleding haar kamer te betreden. Uiteraard wordt ze getest.

Ze accepteert gelaten alles wat gebeurt. Een uur nadat ik haar verzorgd heb, belt ze. Als ik haar kamer betreed, zie ik het meteen: ze is ontzettend ziek. Haar gezicht heeft een grauwe kleur en ze zit als een sip vogeltje in haar rolstoel. ‘Zuster, ik ben zo ziek! Ik heb buikpijn, volgens mij moet ik overgeven en ik ben duizelig.’

Hoewel de controles vanochtend een prima uitslag gaven, herhaal ik ze opnieuw. Tot mijn verbazing laten ze geen verandering zien. Alle uitslagen zijn nog steeds normaal.

Gedurende mijn bezoek knapt ze gelukkig zienderogen op. We kletsen nog wat en dan wil ik de kamer toch weer verlaten, om de andere bellende cliënten te bezoeken.

‘Je gaat toch niet weg? Dat vind ik nou zo flauw! Hartstikke ziek word ik op deze kamer. Jouw gezelligheid is het beste medicijn. Nu ben ik weer een beetje opgeknapt en dan ga je meteen weer weg.’

Wat heb ik met haar te doen. Toch moet ik door. Ik troost me met de gedachte dat we deze keer (nog) niet op slot zitten en dat haar partner haar vanmiddag gezelschap zal komen houden. 

Meer berichten