Herinneringsbankje voor honderdjarige Jan van Oorschot

Son en Breugel - Op 19 juni werd de heer Jan van Oorschot 100 jaar. In de editie van DeMooiSonenBreugelKrant van 11 juni verhaalt Jan over zijn leven; over tegenslag en liefde, maar vooral dat hij een dankbaar en tevreden mens is. Hij vertelde nog niet te weten hoe de dag van zijn 100ste verjaardag eruit zou zien, “maar het komt heus goed”, zei hij. En dan, in de week na 19 juni ontstaat er wat onduidelijkheid. Er staat op misschien wel het mooiste plekje van Son en Breugel ‘ineens’ een zogenaamd herinneringsbankje, geplaatst door Staatsbosbeheer. Maar er zit geen plaatje op. Geen naam. Na enig speurwerk wordt duidelijk dat dit bankje geschonken is aan Jan van Oorschot, ter ere van zijn honderdste verjaardag. Eén van de vele verrassingen voor Jan. Een gesprek met zijn dochter Ellen levert op dat we een klein beetje mogen meebeleven van wat een ontroerend prachtige dag is geworden. 

Redactie: Patricia van Baak

Als Ellen gaat inventariseren hoe en waar zij een herinneringsbankje kan laten plaatsen voor haar vader, ontmoet zij boswachter Gert. “Het was een ongelooflijk prettige samenwerking met Gert”, vertelt Ellen. Staatsbosbeheer heeft samen met Grijsen Park & Straatdesign een eigen meubellijn ontwikkeld: Natuur Comfort, gemaakt van Hollands hout uit eigen bossen, en had nog één bankje op voorraad. Op 18 juni, de dag vóór haar vader zijn honderdste verjaardag zou vieren, fietsen Ellen en Gert langs mogelijke plaatsen van bestemming. 

Diep dankbaar neemt hij plaats en kijkt ingetogen en stil naar de groene oever langs de Dommel

Als zij vanuit Breugel fietsen en vóór het bruggetje links aan het water uitkomen, schiet Ellen vol. Dit is het! Haar vader houdt van water, had een vijver, woonde aan de vijver in Nuenen en houdt van de Maas, wellicht omdat zijn vrouw uit Maastricht kwam. Boswachter Gert ging direct aan de slag en op dé dag, 19 juni, stond daar het bankje! En ja, nog even zonder herinneringsplaatje. Inmiddels is ook dát goed gekomen. Ellen heeft bij ‘Jan (Oops) van Oorschot 100 jaar - 19 juni 2025’ het beginstuk uit het gedicht ‘Het schrijverke’ van Guido Gezelle (1858) laten graveren.

----------
‘O krinklende winklende waterding,
met ’t zwarte kabotseken aan,
wat zien ik toch geren uw kopke flink
al schrijven op ’t waterke gaan!’
----------

“Mijn vader kende hele gedichten uit het hoofd en kon deze heel theatraal voordragen. Dit gedicht vond ik als kind zó prachtig, ik zie zó mijn vader voor me”, zegt Ellen ontroerd.

En dan dit cadeau gaan aanbieden op de dag zelf! “Het is zo’n prachtige dag geworden, één en al geluk”, vervolgt Ellen. De dag begon met een ontbijt, waarbij Ellen en mantelzorger Ria de dag doorspraken met Jan. In de ochtend ontving Jan zijn medebewoners in een feestelijk versierde patio van Acaciastaete. ’s Middags kwamen vrienden, kennissen, oude buren, en zelfs een nicht met haar man uit Engeland.

Alle mensen namen één bloem mee, en wie wilde, kon een bijdrage doen aan het herinneringsbankje, het bankje dat dus die dag al geplaatst werd. Zo’n groots cadeau drong die dag nauwelijks bij Jan door.

Jan heeft erg genoten van al het bezoek, alle aandacht en al de felicitaties. Zo veel bloemen en een taart met een honderdkaars erop. Geregeld werd Jan overspoeld door dankbaarheid; deze dag was zo groots, zo prachtig, zo veel. Na de middag vol bezoek kwam er rust. Met het eigen gezin vond er een barbecue plaats in de patio. De kleinkinderen zongen hun lieve opa toe met een zelfgemaakt lied. Jan was zichtbaar ontroerd. Maar hóór: komt daar nóg meer muziek aan? Ja hoor, daar was blaaskapel Wa’n Klank. Jan kon na alles wat hem al toekwam deze dag zijn geluk niet op! Muziek als ‘Twee motten’ en ‘Ons moeder zeej nog’; Jan vond het prachtig. “Een muziekske, speciaal voor mij?”, vroeg hij zichtbaar ontroerd.

Dit bankje is geschonken aan Jan van Oorschot

De volgende dag zit Jan voor de tv. “Zet maar niet aan. Ik moet alles nog verwerken”, zegt hij diep dankbaar en tevreden. “Eén en al geluk”, zo omschrijft Ellen het. Die dag komt burgemeester Suzanne Otters-Bruijnen bij Jan en biedt hem een boom aan; symboliek voor de cyclus van het leven.

Die dag gaat Jan ook naar zijn bankje. Diep dankbaar neemt hij plaats en kijkt ingetogen en stil naar de groene oever langs de Dommel, de stilte slechts doorbroken door af en toe een zucht. Jan is één met het landschap. Zo ziet tevredenheid en geluk eruit.