10 jaar ’t Hart van Son

Son en Breugel - Net als DeMooiSonenBreugelKrant viert ook Linda van Asseldonk dit jaar een jubileum: tien jaar geleden opende zij café ’t Hart van Son. We spreken haar ’s morgens om negen uur in een leeg café. Gelukkig is dat later op de dag wel anders; al tien jaar lang loopt het café uitstekend.

Redactie: Marc van Beek

B52
Linda’s horecacarrière begon ruim twintig jaar geleden, verrassend genoeg met het maken van een B52-shot. Als 18-jarige stond ze op het Stratumseind, waar ze zin had in een lekker drankje. De barman wist niet hoe hij deze shot moest maken en vroeg Linda het dan maar zelf te doen. Dat deed ze blijkbaar zo overtuigend dat de kroegeigenaar haar direct een baan aanbood.

Na een paar jaar was Linda klaar voor een eigen zaak. Dat werd Bartenders, waar ze tien jaar lang eigenaar van was. Waar bij veel mensen na zeven jaar de welbekende ‘seven year itch’ opspeelt, voelde Linda die na tien jaar. Tijd voor iets nieuws.

Naar Son en Breugel
Wat is er mooier dan in je geboortedorp een eigen zaak beginnen, moet Linda hebben gedacht. Toevallig stopte toen café ’t Sonneke, en zij greep de kans om het over te nemen. Het interieur werd vernieuwd, de bar verbouwd en er kwam een verwarmd terras. Ook de naam veranderde: ’t Hart van Son. Met de kermis gingen de deuren open.

Dankzij Linda’s achtergrond als darter op hoog niveau werd het café al snel een ontmoetingsplek voor darters en bijhorende competities. “Op dit moment spelen er tien teams in het café”, vertelt Linda, “en die brengen natuurlijk ook supporters en vrienden mee, die het hier gezellig hebben en hun team komen aanmoedigen. Daarnaast organiseren we maandelijks een pubquiz die altijd veel publiek trekt. In de beginjaren had ik vaker thema-avonden, zoals een ‘foute party’ waarbij iedereen echt heel fout gekleed kwam. Tegenwoordig is dat minder nodig omdat het café ook zonder zulke avonden goed loopt.”

Hoe zit het met de ‘ten year itch’?
“Je zou denken dat ik na tien jaar weer iets anders wil, maar dat is niet zo”, zegt Linda lachend. “Misschien komt dat omdat ik wat ouder ben en ook tijd wil maken voor mijn zoontje. Op donderdag en vrijdag komen de darters al rond acht uur. Op zaterdag komt het uitgaanspubliek pas vanaf elf uur binnen, maar laat wordt het altijd. We sluiten rond drie uur en ik lig meestal pas om vier uur in bed. Dat begint zwaarder te worden. Maar de vaste klanten en de gezellige dorpssfeer maken veel goed. Sterker nog: als het heel druk is en ik het niet alleen red, springen vaste gasten spontaan achter de bar bij. Waar vind je dat tegenwoordig nog? Dat geeft me zoveel energie.”

Na corona de mooiste tijd
“De coronaperiode had geen week langer moeten duren, anders had ik het financieel niet gered”, blikt Linda terug. “Maar daarna was het fantastisch. Iedereen was zó blij dat ze weer uit mochten gaan. De sfeer was geweldig, en de omzet gelukkig ook. Dat was echt een hoogtepunt van de afgelopen tien jaar. Daarom ga ik voorlopig nog even door, net als DeMooiSonenBreugelKrant”, besluit Linda met een glimlach.