Jan Geurts wordt 100 jaar en kookt nog zijn eigen potje

Son en Breugel - Honderd jaar worden, is dat tegenwoordig nog wel bijzonder? Jazeker, Nederland telde in 2025 slechts zo’n 2600 honderdplussers. Slechts, want landen als Ierland, Hongarije, Frankrijk en Griekenland tellen er behoorlijk wat meer. In ons land zijn Zeeland en Friesland koplopers en blijft Noord-Brabant achter. Van deze eeuwelingen is 80 procent vrouw. Hoe bijzonder is het dan dat Jan Geurts binnenkort zijn honderdste verjaardag mag vieren! En Jan is niet zomaar een honderdjarige…

Redactie: Ingrid van der Aa

“Tot voor kort deed ik zelf nog de boodschappen. Met de scootmobiel naar de PLUS”, begint Jan Geurts (99) zijn levensverhaal. Inmiddels staat het vervoermiddel in de schuur. “Mijn hulp doet tegenwoordig de boodschappen.” Het klinkt bijna verontschuldigend. Jan Geurts woont nog geheel zelfstandig en spinnend tevreden in zijn huis aan de Elbelaan. De slaapkamer is boven. “Ja hoor, ik loop de trap nog op. Waar laat ik een bed hier op de benedenverdieping?”

Jan kent geen problemen, slechts uitdagingen. “Tja, dat koken. Dat doe ik gewoon. Die kant-en-klaar maaltijden hebben te veel zout. En voorgesneden groenten bederven te snel.” Jan troont ondergetekende mee naar de keuken. “Kijk, ik heb nog wat over van de couscous, dat kan ik vanavond opwarmen.”

Jan Geurts lijkt in alles in zijn leven plezier te hebben gehad. Werken deed hij graag. “Ik heb bij Philips gewerkt, op het laboratorium. Nooit met tegenzin.” Als chemisch analist maakte hij de opkomst van de moderne apparatuur mee en de geboorte van ASML, een joint venture tussen destijds ASMI en Philips.

“We woonden in Eindhoven en ik ging op het fietsje naar mijn werk iedere dag. Met zestig ging ik al met pensioen, omdat ik lid was van het B-pensioenfonds van Philips. Voor mij had het niet gehoeven hoor, dat eerder stoppen!”

Dochter Maaike vertelt: “In de tijd dat mijn vader jong was ging je niet zo snel naar de universiteit. Philips was een bedrijf dat veel mogelijkheden bood voor opleidingen binnen de eigen muren. Zo heeft mijn vader kunnen groeien daar.”

Jan en zijn vrouw Mia trouwden in 1954, oudste dochter Maaike werd een jaar later geboren en er volgden nog twee dochters, Inge en Evelyne. “Mia is in 2014 overleden, ze was toen 84. Kijk, dat is ze”, wijst Jan liefdevol naar een ingelijste portretfoto, en trots: “daar kun je mee voor de dag komen, hè?”
“Evelyne woont nu al een tijd in Frankrijk, hun kinderen zijn daar geboren. We hadden we een huis in Frankrijk, we kwamen er vaak met het gezin. Een van de dochters is dus blijven hangen daar. Ik heb nu zelfs twee Franse achterkleinkinderen”.

Jan haalt een klein fotoalbum tevoorschijn en toont al bladerend foto’s van de hele familie, én hondje Joyeux, aan een lange tafel, onder de schaduwgevende bomen in de grote tuin. Een idyllisch tafereeltje. “Ik had een halve hectare grond bij het huis. Het huis heb ik laten bouwen. In het begin hebben we het huis in Frankrijk ook verhuurd, het moest geld opbrengen, want zo rijk ben ik niet hoor”, grapt Jan.

“Dat mijn vader zo fit is gebleven is ook zeker te danken aan dat grote stuk grond in Frankrijk”, zegt Maaike. “Mijn vader hield dat zelf allemaal bij. Hij had er wel het hele jaar willen wonen, maar mijn moeder wilde dat niet. Het werd uiteindelijk een half jaar Frankrijk en de wintermaanden in Nederland.”

Inmiddels woont Jan al zo’n 38 jaar in zijn huis aan de Elbelaan in de Gentiaan, de wijk in Son die eind jaren zestig van de vorige eeuw werd ontwikkeld. “Ik woonde in die tijd nog in Eindhoven. Daar kocht ik mijn eerste huis. In 1988 gingen we naar Son. De Elbelaan kocht ik vanaf bouwtekening.”

Jan is niet alleen behoorlijk fit van lijf en leden, maar ook van geest. Relativeren en humor blijken zijn motto’s en de hersengymnastiek zit hem in het volgen van het nieuws, van landelijk tot geopolitiek (“stel je voor dat WW3 uitbreekt en ik weet het niet”) en het lezen van boeken over geschiedenis, met name de Franse geschiedenis. Dat lezen gaat de laatste tijd met een loupelamp.

“Mijn vader kijkt nog WNL op Zondag en Buitenhof, maar ook naar RTL Z voor het economisch nieuws”, vult Maaike aan. En tot zijn 97ste ging hij nog met mij mee naar Granada. Dat deden we ieder jaar, zes jaar lang.”

“Nu wordt het toch allemaal wel wat lastiger”, zegt Jan. “Het lopen gaat minder goed en er zijn wat kwaaltjes. Maar ik moet natuurlijk nog niet doodgaan. Eerst nog mijn feestje!”
Op twintig april, de dag dat Jan honderd wordt, zijn alle kinderen en kleinkinderen er en komt de burgemeester. “Die avond gaan we naar de Italiaan in Veghel, waar ik woon”, vertelt Maaike. Mijn vader komt er regelmatig met ons, ze kennen hem daar goed en hij wordt daar telkens begroet als een goede vriend. Zaterdag de 25e vieren we het wat groter, in de Zwaan, met ook nog andere familieleden en vrienden.”

Tot op de dag van vandaag geniet Jan van het leven, volgens een vast, bijna meditatief ritueel: op tijd opstaan, lezen, een middagdutje, koken, een portje als aperitief en een wijntje bij het eten. “Ik ga alsmaar niet dood.” Heeft Jan nog verjaardagswensen? “Een flesje wijn of port. Of een notenlikeur!” Met dit streekproduct uit Frankrijk levert Jan het bewijs: je krijgt de man wel uit Frankrijk, maar Frankrijk niet uit de man.

Heeft u een bijzondere mijlpaal te vieren binnen uw familie?

Wordt iemand binnenkort 100 jaar of zijn opa en oma al 50 of zelfs 60 jaar getrouwd? Laat het ons weten! DeMooiSonenBreugelKrant zet deze prachtige momenten graag in het zonnetje. Geef uw familielid op en deel dit unieke verhaal met heel Son en Breugel. Samen maken we herinneringen nog mooier. Mail naar redactie@demooisonenbreugelkrant.nl