70 jaar clubliefde in ‘Vogel(s)vlucht’

Son en Breugel- De clubhistorie van vv SBC is doorspekt van hilarische anekdotes tijdens de eerste, tweede en vooral derde helft op voetbalcomplex Schuttersheide en ver daar buiten. Als er in die roemruchte jaren één familie in ons dorp is geweest die daarvoor mede verantwoordelijk was dan is het wel de familie Vogels.

Redactie: Ivo van Hoek

Inmiddels staat de teller alweer op vier generaties van deze bekende voetbalfamilie, maar er is slechts één supporter die elke thuis- en uitwedstrijd van het eerste elftal trouw langs de lijn staat. Mochten er zelfs dan nog twijfels bestaan over de bijzondere clubliefde van Remy Vogels (77) dan nodig ik u van harte uit in zijn imposante ‘SBC-museum’ aan de Emmastraat. In de achtertuin van deze familieman ademt zijn schuur volop voetbalnostalgie dankzij bekers, medailles, ontelbare foto’s, voetbalshirts en andere SBC-relikwieën.

Naast trouwe supporter heeft Remy uit liefde voor het spelletje al vele rollen mogen vervullen binnen de club. Als speler van o.a. het eerste elftal maar vooral als vrijwilliger heeft hij ruim 70 jaar ervaring als ultieme clubman. Zowel in de rol van trainer, leider, en de laatste jaren als gewaardeerd klusser in het klusteam, heeft Remy zijn sporen binnen de vereniging ruimschoots verdiend.

“Wat maar weinig mensen zich nog kunnen herinneren is de oorspronkelijke locatie van onze voetbalclub. In 1952 is SBC namelijk pas verhuist naar de voetbalvelden in hartje Son, naast de voormalige Apollo-sporthal. Daarvoor bevond ons sportcomplex zich namelijk op de locatie waar zich nu de golfbanen en hockeyvelden bevinden. Bij gebrek aan een clubhuis fungeerde voormalig café-zaal De Ossenkop als SBC-kantine. Dankzij mijn opa Remy Blijs is de liefde tussen onze familie en deze prachtige club opgebloeid.

Hij was namelijk de eigenaar van dit café, en omdat mijn vader niet voor de club heeft gespeeld ben ik de tweede generatie binnen de familie, samen met mijn vrouw Jeanne. Zij heeft destijds nog aan de wieg gestaan van het vrouwenvoetbal als speelster van het 1e vv SBC vrouwenteam, en als onderdeel van de kantinedames ook veel voor de club kunnen betekenen”, aldus clubman Remy.

In navolging van Remy is ook zijn zoon Denny Vogels hard op weg om clubhistorie te schrijven. Zowel als scorende spits van het 1e elftal als jeugdcoördinator, en binnenkort als teammanager van het 1e elftal, zal hij de club blijven voorzien van z’n trouwe diensten. Naast deze derde generatie is opa Remy vooral trots op zijn kleinkinderen Daan (8), Tijn (5) en Sjors (11). Deze vierde generatie Vogels zal hopelijk via de uitmuntende jeugdopleiding ook zijn weg gaan vinden op het sportpark aan de Rooijseweg.

Op 12 oktober 1991 heeft SBC zich gevestigd op de huidige locatie, waar zowel zijn zoon Denny als destijds zijn neefjes Marcel en Hennie Vogels nog de pannen van het dak speelden.

“Wat daarbij opvalt is dat succes in topsport voor 80% afhangt van karakter en slechts voor 20% afhankelijk is van talent. Zelf kon ik me vroeger verdedigend best redden in het eerste elftal, maar mijn broers Henk, en vooral Adri, hebben beduidend meer uit hun spelerscarrière kunnen persen. Mijn broer Adri werd in 1941 als baby al aangemeld bij voetbalclub SBC door mijn opa. Op z’n 15e speelde hij al in het eerste elftal; hij schupte ze d’r verrekkes hendig in!
Een virtuoze voetballer die in 1962 voor het astronomische bedrag van maar liefst 3.000 gulden door PSV als semiprof werd overgenomen van SBC”, vervolgt Remy.

De anekdotes vliegen over de tafel als Jeanne en Remy vertellen over hun rijke voetbalhistorie; zo’n 60 jaar geleden was er met regelmaat sprake van uitwisseling met de Duitse amateurclub Fensdorf, en de spelers werden dan thuis als logé opgevangen. Op weg naar deze internationale tegenstander werd de spelersbus bij de grens staande gehouden, waarbij speler Henk van der Aa eruit werd gepikt. Door zijn Indonesisch bloed vertrouwden de Duitse grensbewakers het niet. Na dit oponthoud toch maar even langs het wegrestaurant om wat eten te scoren onderweg. Het begrip lopend buffet werd door medespeler Ben de Klein erg letterlijk genomen; nog voor hij bij de kassa aansloot om af te rekenen stond er alleen nog maar drank op z’n dienblad. Al het eten op z’n bord had Ben niets vermoedend al lopend achterover geslagen!

In die tijd ging men met het openbaar vervoer naar iedere uitwedstrijd; voor twee kwartjes stapte je op de bus. Uitzondering hierop vormde de autoloze zondag in 1973, waardoor het gehele elftal op hun stalen rossen sprong met de oranje-zwarte sporttas onder de snelbinders.

“Onze meest gedenkwaardige uitwedstrijd blijft die van 2 februari 1964 in Zaltbommel, waarbij er een enorme vechtpartij ontstond tijdens de wedstrijd, die volledig uit de hand liep. Omdat de SBC-selectie numeriek zwaar het onderspit dolf was medespeler Henk Scheepens genoodzaakt om die dreigende situatie op een andere manier op te lossen.

Rennend voor z’n leven brak hij een tafelpoot af die hij vervolgens gebruikte als knuppel om zich te verdedigen. Helaas is Henk ons recent, net als mijn broers Henk en Adri, ontvallen. Bij het opruimen van zijn zolder heb ik deze zwart-gele tafelpoot uit Zaltbommel per toeval weer teruggevonden, inclusief het krantenbericht hierover destijds”, besluit Remy.

Deze en vele andere herinneringen uit ‘de oude clubdoos’ vertellen het vv SBC-verhaal, dat verborgen ligt in het privémuseum van deze clubman in hart en nieren.