Column Judith: Huilen en weer doorgaan

Hij heeft ontstekingen in de gewrichten van zijn ruggenwervel. Hij heeft pijn, slaapt niet goed en is af en toe behoorlijk verward. In het ziekenhuis kreeg hij een zogenaamde PICC-lijn; een infuuslijn van ongeveer 60 cm die ingebracht wordt in een ader van de bovenarm en eindigt in de bovenste holle ader rond de borst. 

Medicatie die via deze lijn wordt toegediend, wordt via de bloedbaan door het lichaam verspreid. Dagelijks sluiten mijn collega’s en ik de medicatiepomp aan op de lijn. Ik heb hem de afgelopen weken een paar keer bezocht. 

We kletsen over onze families. Dat hij trots is op zijn vrouw en kinderen voel je in elke vezel. Als hij over ze spreekt, leeft hij op. Ook zijn zorgen bespreekt hij zo nu en dan. Hij vraagt zich hardop af hoe het verder met hem moet. Hij ligt overdag veel op bed. Enerzijds door de vermoeidheid van de slechte nachten en anderzijds omdat het herstel veel van zijn energie vraagt. Het vele liggen eist z’n tol en veroorzaakt wonden op zijn stuit en zijn hakken. 

Ook vandaag tref ik hem in bed. Ik heb hem ongeveer anderhalve week niet gezien. Als ik zijn kamer binnenkom, zegt hij schuldbewust: ‘Goeiemerruge! Ja, ik weet het: Rust roest! Ik ben zù muug, kende da gevoel?’

Vervolgens verandert hij tactisch van onderwerp: ‘Woar bende zù lang gewist? Ik denk: ge bent gestopt mi da baantje. Hoe ist in Voerendaal?’

Dit is wat ik bewonder en waar ik inspiratie uit haal: even huilen en weer doorgaan, ervaren hoe hard het leven is en even later ‘gewoon’ over iets anders beginnen, waardoor het probleem tijdelijk wat minder hoog op het prioriteitenlijstje lijkt te staan.