Het Pieterpad lopen als bekroning van het herstel
Het is sowieso een prestatie van formaat, het lopen van het Pieterpad. Het Pieterpad is een lange-afstands-wandelroute (ook wel LAW genoemd) die van Pieterburen in Noord-Groningen loopt naar de Sint-Pietersberg in Zuid-Limburg. Als je iets minder dan een jaar geleden een hersenbloeding hebt gehad, zoals Karel van den Boogaard, is het extra bijzonder. Ik sprak Karel en zijn dochter Vera de dag nadat ze teruggekeerd waren van het eerste gedeelte van de route die ze afgelopen week afgelegd hebben.
Van de redactie
8 mei 2016 is een datum die Karel en zijn familie nooit zullen vergeten, al staat Karel er niets meer van bij. Hij was samen met een groepje gaan mountainbiken, na afloop hadden ze gezellig nog wat gedronken. Samen met zijn zwager reed Karel naar huis, zijn zwager fietste een stukje achter hem. Plots valt Karel om, hij was helemaal weg en ademde zelfs niet meer. Gelukkig was zijn zwager er bij om hem te reanimeren, en een ambulance te bellen. Omdat het op een achteraf paadje gebeurde kostte het de ambulance enig zoekwerk om hem te vinden.
Eenmaal in het ziekenhuis werd geconstateerd dat de medische toestand van Karel zo slecht was dat hij niet vervoerd kon worden naar het Sint-Elisabeth ziekenhuis in Tilburg, dat gespecialiseerd is in (niet aangeboren) hersenletsel. Het duurde even voordat Karel vervoerd kon worden, eenmaal in Tilburg werd een drain aangelegd om het overtollige hersenvocht af te voeren. De eerste drie dagen was Karel buiten kennis, de drie weken daarna was hij in kritieke toestand. Daarna kon hij de weg naar herstel inzetten, langzaam maar zeker. Deze weg was lang en moeilijk, het ging op en af. Voor zijn familie was het een moeilijke en zware tijd, gelukkig voor hem heeft Karel er niet zoveel van meegekregen.
Net voor de zomer was Karel weer thuis, en begon het revalidatieproces. Eerst in Tilburg, daarna in het revalidatie centrum in Blixembosch. Karel voelde zich goed genoeg om met de fiets te gaan, het revalidatiecentrum heeft hem daar goed in begeleid en gekeken of het wel kon. Vanaf dat moment ging Karel op de fiets, al moest hij wel even naar huis bellen om te laten weten dat hij goed was aangekomen. Dat is niet zo vreemd, gegeven de omstandigheden.
Het was een spannende tijd, de familieband is wel nóg hechter geworden. Het was zwaar, zeker in het begin toen nog niet duidelijk was hoe het af zou lopen. Ze hebben het samen gedaan! Ondertussen moest de zaak in motorkleding ook nog draaiende gehouden worden. De familie hielp al mee, al is de rolverdeling wel wat veranderd. Pas als zoiets ingrijpends gebeurt als de hersenbloeding van Karel zie je wat iedereen doet.
Inmiddels is Karel goed hersteld, dat was voor dochter Vera mede de aanleiding om voor te stellen samen het Pieterpad te lopen. Vera had al het idee om ooit het Pieterpad te lopen en wilde dat graag samen met haar vader doen. Ook om te testen hoever het herstel daadwerkelijk was. Het Pieterpad paste perfect in dat plaatje! Zaterdag 22 april gingen ze op weg, met het hele gezin. Karel en zijn echtgenote, hun twee dochters met partners en kinderen. In totaal gingen zes volwassenen en drie kinderen mee, in een drietal campers. Zondag 30 april waren ze weer terug, na 100 kilometer afgelegd te hebben. Gemiddeld werd er 20 kilometer per dag afgelegd. Karel en Vera hebben beide de gehele 100 kilometer gelopen, de anderen gedeeltes (inclusief de kinderen). Het was een echte familiegelegenheid!
Sinds een week mag Karel weer auto- en motorrijden. Het was wel spannend weer op rijexamen te moeten, gelukkig hoefde dat alleen voor de auto. Samen met de succesvolle Pieterpad tocht is het tekenend voor het herstel. Het was een ingrijpende gebeurtenis, waar Karel en zijn familie sterker uitgekomen zijn. Tijdens de tocht is ook veel met elkaar gesproken, en is Karel pas duidelijk geworden wat zijn familie heeft moeten doorstaan. De gesprekken gingen ook over wat de toekomst mogelijk brengt, en heeft de familieband verder versterkt.
Het Pieterpad is een geweldige belevenis, Karel en zijn familie gaan zeker de rest van de tocht nog afleggen. Karel hoeft zich volgens de doctoren geen zorgen te maken, het is uitgesloten dat hij ooit nog zo een hersenbloeding zal krijgen. Het gebeurde zomaar uit het niets, verteld Karel. Als zijn zwager er niet bij was geweest, was het misschien anders afgelopen.
Daar moeten we niet bij stil staan, zeggen Karel en Vera. De blik is nu op de toekomst gericht, op de rest van het Pieterpad! En op wat de toekomst verder brengt.