Kevin Bachus raakt diepe snaren
CultuurSon en Breugel - Zwaar materiaal komt in de vorm van een stapel papieren uit de gitaarkoffer tevoorschijn, als leidraad voor de eenmalige voorstelling ‘Bachus Dicht’ van Kevin Bachus.
Redactie: Eva Wiselius
Foto: Will Feijen
Met het eerste gedicht dat hij voordraagt geeft hij meteen de toon aan: “Dichten is niet mijn professie, het is iets dat ik graag doe.” De gedichten zijn inderdaad niet allemaal van hoog niveau, de liedteksten daarentegen zijn raak, gevat en vaak van hoge poëtische waarde. Zoals aangekondigd een persoonlijke voorstelling waarbij de emotie regelmatig om de hoek komt kijken bij zowel de zanger als het publiek.
Het tempo zit er nog niet direct in. Na een prachtige, sfeervolle start met ‘The ghost of Tom Joad’ van Bruce Springsteen is het wisselen van gitaren wat langdradig, maar gaandeweg worden de overgangen soepeler, de gedichten zijn een voorbode voor het volgende lied, het lied versterkt de boodschap van het gedicht, zoals bij het gedicht ‘Geen vak apart’, waarin Bachus schetst met de woorden ‘Mijn leven is een ratjetoe en mijn brein is een brij’, waarna het lied ‘Empty my head’ daar, weliswaar in het Engels, naar terugverwijst.
Het gebruik van drie verschillende gitaren mag voor wat vertraging zorgen, ze zijn prachtig passend gekozen bij de verschillende sferen die de nummers met zich meedragen. Zo past de donkerwarme klank van de semi-akoestische steelstring prachtig bij de tekst ‘Zonder donker geen bestaan, ik voel mezelf meer langzaamaan’. Ook het lied ‘Tell me it’s allright’ wordt gedragen door een prachtige gitaarbegeleiding van de semi-akoestische nylon string, een gitaarpartij die op zichzelf staand de moeite waard is om gehoord te worden.
Het voelt alsof de voorstelling nog maar net begonnen is, het publiek is net opgewarmd met het meezingen van ‘ja ja’ (bij het lied ‘Neem de tijd voor de twijfel’), maar na 53 minuten wordt de elektrische gitaar weer ter hand genomen, de voorbode voor het laatste lied met de mooie woorden: ‘One step at the time, you gotta take it easy day by day’.
Een emotionele afsluiter volgt met dankwoord en een laatste gedicht en allerlaatste lied: ‘One step up’ van Bruce Springsteen.
“De voorstelling was echt eenmalig”, vertelt Kevin na afloop. “Het was een zwaar jaar met burn-out en scheiding, en dit voelt als een mooie afsluiter van een pittig hoofdstuk.” De verschillende nummers zal hij wel blijven spelen wanneer de gelegenheid zich voordoet, maar deze complete voorstelling was, zoals aangekondigd, zowel de première als de finale.
