“You can do this”, fluistert ze zacht en liefdevol
Het kerstverhaal spreekt tot de verbeelding. Maria is hoogzwanger en zit een beetje ongemakkelijk op een ezel, naast wat huisraad. Jozef loopt er bezorgd naast, of voor. Geen plaats in de herberg. Alles is vol. Dakloos waren zij. Vluchtelingen. Op tijd vonden zij een plekje in een stal. Het was ook nog eens heel erg koud. De adem van de dieren hield hen warm. En in die stal, in die kou, kwam hun kindje ter wereld.
Redactie: Patricia van Baak
In die nacht leerden zij zorgen, naast hun zorgen. En tot de herders en hun schaapjes kwamen en nóg later de drie koningen, zaten Jozef en Maria ieder aan één kant van de voederbak. Op hun knieën, Jozef met stok en Maria met gevouwen handen. Zo zaten zij daar, al die tijd, liefdevol naar hun kindje te kijken, terwijl hij zijn armpjes uitstrekte.
Het is december 2003
“Zullen wij het kerststalletje uitbeelden? Dan maken we van de foto een kerstkaart en daar schrijven we dan op dat wij ook een kindje krijgen.” Ze is 2,5 jaar en ziet het ideetje wel zitten. De verbeelding van het kerstverhaal heeft ook de nieuwe generatie bereikt. Tussen de tafelpoten bouwen we iets wat op een stalletje lijkt. Er komt een lap ergens vandaan en ze sjouwt met kussens, intussen haar favoriete mantra roepend: “kanlééén”. Ja natuurlijk kan ze het alleen. Ze sjouwt met haar pop en gooit schaapjes vanuit haar slaapkamer via de trap naar beneden. Hoppa. Ze hoeft geen hulp. Dat zij Maria zal zijn, vindt ze vanzelfsprekend. “Wil je jouw leuke jurkje aan?” “Nee, pilama is mooi.” Oké, blauwe deken op haar hoofd en Maria zit er klaar voor.
Maar dan Jozef! Die ziet de bui al hangen. Hij is één jaar jonger dan Maria en heeft nog niet zoveel woordjes paraat. Zijn 'néé' is echter wel heel duidelijk. “Wordt het een nee-dag vandaag?” “Jáh!” En weg is hij weer uit die gekkigheid. Ach Jozef, je kunt niet gemist worden! Maar daar heeft hij geen boodschap aan. Zijn ‘nee’ blijft onverbiddelijk ‘nee’. Maria krijgt er ook genoeg van en roept maar weer eens “kanlééén”. En ach, eigenlijk is dat ook zo. Maria kán het best alleen. Ze weet immers dat ze, naast heel veel vertrouwen in zichzelf, genoeg lieve mensen om zich heen heeft.
"De verbeelding van het kerstverhaal heeft ook de nieuwe generatie bereikt"
Het is december 2022
Ze ligt in het Catharinaziekenhuis in Eindhoven. Ze spreekt geen Nederlands. Naast haar zit de vrijwilligster die Engelse les geeft, aan haar en de groep bewoners, meest jonge vrouwen, gevlucht uit Oekraïne. Een dak gevonden in Son, in de oude school De Vijverberg.
In de chaos van vluchten, een weinig huisraad meenemend, haar liefde achterlatend. In het verdriet van missen, gemist worden en niet willen missen, kwam zij erachter dat er een baby’tje groeide in haar. Die decembermaand kan Jozef niet gemist worden. Het is echter die lieve Engels sprekende dame die haar hand vasthoudt, wanneer het jongetje ter wereld komt. Hij wordt gewikkeld in doeken en in zijn moeders armen gelegd. “You can do this”, fluistert de vrijwilligster zacht en liefdevol.
"weten dat je er niet alleen voor staat"
De jonge moeder knikt en slikt, ze weet dat ze er niet alleen voor staat. Die nacht en de vele nachten die volgen leert zij zorgen, naast alle zorgen.
Het is december 2024
En het is goed om éven stil te staan bij dit kleine kerstverhaal. Een verhaal over op de vlucht zijn. Zorgen hebben. Op zoek naar onderdak en warmte en deze vinden. Een verhaal over onbevangenheid en vertrouwen hebben in jezelf. Over dat er geluisterd wordt naar jouw mening en wens. Een simpel ‘nee’ mag genoeg zijn. Een verhaal over het mogen zorgen voor een kind. Een hoopvol verhaal, want er komen écht lieve mensen op je pad, zoals de Engels sprekende Sonse vrijwilligster. Een verhaal over weten dat je er niet alleen voor staat.
Fijne kerst allemaal! En in het bijzonder voor alle lieve alleenstaande ouders, die met onuitputtelijke kracht door blijven gaan om hun kindje(s) een mooie en hoopvolle toekomst te geven. Ja, je kúnt het alleen. Maar hopelijk met vertrouwen in jezelf en genoeg lieve mensen om je heen.