Israëli zijn in deze tijd valt niet mee
Zes jaar geleden kwam Ziv vanuit Jeruzalem werken bij ASML, en hij woonde eerst in Eindhoven. Daar leerde hij de Nederlandse Nina kennen met wie hij later trouwde. Samen met hun twee dochters wonen zij inmiddels in Son en Breugel. Natuurlijk was het wennen in Nederland, maar gezien de huidige situatie in zijn thuisland voelt Ziv zich verscheurd tussen twee werelden. Een reden te meer om gastvrij te zijn en buren en vrienden uit te nodigen om in hun tuin gezamenlijk te barbecueën.
Redactie: Jürgen Feuerriegel
Ziv werkte in Israël als ingenieur, gespecialiseerd in optische apparatuur, toen hij door een recruiter werd benaderd met het aanbod om in Nederland te komen werken. Wij zitten samen met zijn vrouw Nina en één van hun dochters aan de keukentafel in hun huis in Son. Het gesprek gaat in het Engels want Ziv heeft nog weinig kansen gehad om het Nederlands te oefenen; bij ASML is de voertaal namelijk Engels.
Gevraagd naar de meest opvallende verschillen in het leven tussen Nederland en Israël noemt hij drie dingen: “Veel mensen denken dat het weer zo onwennig is, maar voor mij is het eerder het verschil in de seizoenen en dat het dag- en nachtlicht zo anders is. In Israël is er misschien gedurende het jaar een verschil van één uur tussen de tijden van de ochtendschemering en de zonsondergang. Mijn bioritme is hierop ingesteld en als het hier heel vroeg in de ochtend al licht is, denk ik op te moeten staan. Verder vind ik het merkwaardig hoe hier de sociale contacten zijn geregeld. Buitenshuis zijn de mensen heel aardig en maken ze gauw contact. Maar je komt niet zo snel bij iemand thuis, dat is meer voorbehouden aan het gezin en de familie. Die scheiding kennen wij zo niet bij ons. En dan de eetcultuur. Bij ons is het middageten het culinaire hoogtepunt van de dag met een rijke maaltijd en het liefst in gezelschap van collega’s of vrienden. Dan is jullie boterham op kantoor wel even wat minder gezellig.”
Vandaar dat Ziv had bedacht om elke maand collega’s, buren, vrienden en familie bij hem thuis uit te nodigen voor een barbecue. Aanvankelijk vroegen sommige mensen zich af waarom hij dit organiseerde en hoe het dan zou zijn om met mensen samen te eten die je nog niet kent. Maar vrij snel bleek dit idee van Ziv en zijn vrouw Nina, die beiden graag koken en met de gasten samen eten, een succes te worden. En als het straks weer warm genoeg is, zullen zij deze in Eindhoven beproefde formule ook in Son in praktijk brengen. Ze willen graag bekend staan in ons dorp als de mensen waar iedereen welkom is voor een hapje en een drankje. Gezien de actuele situatie in Israël en Gaza stel ik op een voorzichtige manier de vraag of Ziv hierover wil praten. Het blijkt dat hij er juist behoefte aan heeft om dit precaire onderwerp niet uit de weg te gaan. Hij was natuurlijk enorm geschrokken toen Hamas het land binnenviel en vele mensen brutaal vermoord of gegijzeld werden. En wat daarna en nu in Gaza gebeurt vindt hij net zo verschrikkelijk: “Ik veroordeel de leiders van beide partijen omdat zij baat hebben bij deze oorlog die ten koste gaat van de gewone mensen. Er zijn ongeveer vijf miljoen Palestijnen en tien miljoen Israëli’s. Het heeft weinig zin om vanuit de geschiedenis rechten op het land te claimen. Er zal een oplossing gevonden moeten worden om in deze regio vreedzaam met elkaar of naast elkaar te kunnen leven, daar ben ik van overtuigd. Wat er nu gebeurt is totaal geen oplossing. Ik heb in Jeruzalem door de jaren heen verschillende Palestijnse vrienden gehad en ik weiger dan ook om partij te kiezen. Ik kies voor vrede en gelijke rechten voor iedereen. Hamas moet wel worden ontmanteld en Israël moet veilig zijn.”
Verder vertelt Ziv dat het soms best lastig is om nu als Israëli in Nederland te leven. De mensen weten vaak niet zo goed wat ze moeten zeggen of zijn bang het onderwerp oorlog ter sprake te brengen. Of ze denken dat alle Joden tegen de Palestijnen zijn. Toen zijn familie hier op bezoek was durfden ze niet meer te gaan eten in een Arabisch restaurant in Eindhoven. Zijn vrouw Nina had nooit gedacht dat als je in Nederland met een Joodse man getrouwd bent je ook te maken krijgt met antisemitische vooroordelen.
En om precies die reden wilden Ziv en Nina dit verhaal vertellen. Ondanks alles blijven zij optimistisch en is iedereen welkom in hun tuin om juist in deze tijd elkaar te ontmoeten.
