Tussen Son en Sieraad in Edell Fine Jewelry “Uw oma was een deftige mevrouw”

Son en Breugel - Zaterdagmiddag 15 november. Bij Edell Fine Jewelry zitten ruim 50 mensen geboeid te luisteren naar Martijn Akkerman, juwelenhistoricus en bekend van het tv-programma Tussen Kunst en Kitsch. Peggy en Eline zeggen deze middag spannend te vinden. Het is hun eerste event samen. Peggy Habraken is oprichter en goudsmid van Edell. Eline de Visser, eveneens goudsmid, trad in februari 2025 toe tot Edell Fine Jewelry. Samen staan zij voor vakmanschap en duurzaamheid, met veel liefde voor het ambacht en meaningful jewelry. Sieraden dragen verhaal en betekenis met zich mee. Na de boekpresentatie van Martijn Akkerman is het de beurt aan de mensen uit Son en Breugel om hun sieraad te laten taxeren. Een mini-Tussen Kunst en Kitsch, waarbij bevestigd wordt dat de verbinding tussen juweel en de drager ervan de allergrootste waarde heeft.

Redactie: Patricia van Baak

Martijn Akkerman spreekt snel en bevlogen. Hij vertelt verhalen die ook te lezen zijn in zijn eerste boek ‘Sprekende Juwelen’. Martijn benadrukt geen taxateur, juwelier of goudsmid te zijn, maar juwelenhistoricus. Hij tekent het verhaal van de reis van een sieraad op. Via een beeldscherm kan het publiek meekijken waar Martijn over vertelt. Martijn Akkerman bevindt zich regelmatig in koninklijke kringen. Particulier bezit is vaak lastig terug te vinden in de literatuur. Toch weet hij veel over de diadeem met 200 diamanten en 212 parels, gemaakt voor Eugénie de Montijo, die in 1853 trouwde met keizer Napoleon III. Dit zware diadeem is na omzwervingen in het Louvre in Parijs terechtgekomen en op 19 oktober 2025 aldaar gestolen, bijna zoals in de Netflix-serie Lupin.

Het meest kostbare juweel van Queen Elizabeth II was een narcis met een roze diamant. Zij kreeg in Afrika een ruwe diamant ter ere van haar huwelijk met Prince Philip in 1947. Zij droeg dit sieraad, symbool voor nieuw begin, bij de huwelijken van haar kinderen. Na haar overlijden is dit juweel 60 miljoen euro waard.

Terwijl in de pauze van het middagprogramma het boek van Martijn Akkerman, gesigneerd en wel, gretig aftrek vindt, lopen de spanningen op bij de 18 mensen die hun sieraad willen laten taxeren. Sommige mensen geven aan niet in de krant te willen, niet anoniem, niet het verhaal, terwijl het daarom gaat: welke reis maakte een sieraad, dat inmiddels een emotionele waarde heeft.

Zo is daar een broche van oma in een mooi zwart sieradendoosje. “Schitterend”, zegt Martijn, “ik heb nog nooit zo’n mooie gezien.” Het betreft een aigrette, een juweel dat op een tulband werd gedragen. Vaak werd daar een veer van een reiger in gedragen. Het juweel mist nog een pareltje. De emotionele waarde is groot: “Mijn oma droeg deze af en toe.” Ook de waarde in goud is een vrij hoog bedrag.

Dan wordt een slot van een collier getaxeerd, van een dierbare oudtante. Een vermaakt streeksierraad, dat door de holte in de achterkant mooi in de hals valt. “Draag het sieraad maar gerust naar een etentje”, luidde het advies.

Dan volgt er een zogenaamde takbroche, die eind 19e eeuw werd gedragen, met een roosgeslepen diamant erin. “Mijn oma kreeg deze als beloning. Zij was het kindermeisje in een welgestelde familie.” Ook hier is de emotionele waarde groter dan de waarde in euro’s.

Er worden kruizen aan een ketting aangeboden ter taxatie; die komen ongetwijfeld uit Limburg of Brabant. En een broche van oma uit eind negentiende eeuw, zogenaamde fun juwelry. In de V-hals van een jurk zat een los zakdoekje, dat vastgezet werd met zo’n broche.

Er passeren sieraden die geïmporteerd zijn uit Italië, machinaal gegraveerd, jaren ‘50 vorige eeuw, met het gewicht in goud als waarde. En weer een broche van oma: “Uw oma was een deftige mevrouw”. In 1910 droeg oma een negligé als ochtendkleed. Dat mocht ze dragen tot de lunch. In de V-hals werd de broche gedragen.

En ging de één weg met “nou, dit sieraad hoeven we niet te bewaren”, verliet de ander emotioneel geroerd sieradenatelier Edell. In meerdere opzichten een waardevolle middag.