Lezerspodium
Krijgt Son en Breugel straks te maken met geschiedvervalsing?
Het zal U niet zijn ontgaan dat in het dorp een discussie gaande is over de locatie van het te plaatsen monument voor de Sonse baileybrug die, tijdens de opmars van de geallieerde troepen in september 1944 richting Arnhem, werd gebouwd.
De voorkeur van het gemeentebestuur gaat uit naar een plek aan de vijver waar ook het gedenkteken van de in die maand ten noorden van Son neergekomen parachutisten haar plaats kreeg. Ik loop daar vaak langs en kan mij vanuit aan landschappelijk en artistiek oogpunt heel goed voorstellen dat, zeker vanaf de doorgaande weg en met een spuitende fontein, dit een aantrekkelijk beeld oplevert.
Maar ik ben ook veteraan en militair geschiedschrijver en hecht dus vooral aan een zo verantwoord mogelijke beschrijving en vastlegging van wat in het verleden heeft plaatsgevonden. Dit is naar mijn mening ook zeer gewenst als het gaat om het plaatsen van tekens ter nagedachtenis van heftige en traumatische gebeurtenissen. Die gedachtenis moet de plaats van die gebeurtenis verbinden met het gedenkteken dat ter herdenking daarvan is opgericht. Er is dan ook in mijn belevenis geen ruimte voor een alternatief.
Mocht het baileybrug monument dit jaar toch niet bij de Sonse brug haar plaats vinden, zal dit door de tientallen nog levende lokale getuigen van de slag om de brug en historici absoluut niet begrepen worden. Waar ik vooral de aandacht voor wil vragen zijn de vele honderden nabestaanden van de geallieerde militairen die de Sonse brug jaarlijks in het kader van de zogenaamde Battle Field Tours bezoeken. Zij willen daar gedenken en foto’s maken van een voor hun familie belangrijke plek. Van wat zij daar aantreffen legt helaas niets meer een tastbare en zinvolle verbinding met wat hun dierbaren daar hebben ervaren. Daarvoor moet het gezelschap zich verplaatsen naar de vijver die geen enkele rol heeft gespeeld bij de bevrijding van Son en Breugel.
Ik heb grote moeite mij dit tafereel voor te stellen.
Wies Platje