Het Uijlennest is gesloten
AlgemeenSon en Breugel - Vol machteloosheid delen Simone den Uijl en Ramon Haans hun verhaal over Het Uijlennest, een kleinschalige woonvoorziening voor mensen met dementie. De laatste bewoners hebben ze, met pijn in het hart, naar een andere zorginstelling moeten brengen. De sluiting van Het Uijlennest was geen vrije keuze. De woonvoorziening is gesloten door te weinig doorstroom vanuit verwijzers. Simone: “Het systeem moet veranderen, zodat dit soort initiatieven kans van slagen krijgen.”
Redactie: Hanny Evers
Simone den Uijl is er kapot van: haar kleinschalige woonvoorziening moet noodgedwongen sluiten. Het Uijlennest heeft ruimte voor vier bewoners, waarvan twee plekken bezet zijn. Helaas krijgt ze geen nieuwe aanmeldingen vanuit verwijzingen. Dit maakt de locatie financieel niet meer rendabel. Simone: “Vier plekken is al het minimale om financieel rond te komen. Het Uijlennest hoeft geen winst te behalen. Al het geld dat binnenkomt, gaat direct terug naar de bewoners voor zorg en activiteiten. Met twee bewoners is dit niet meer te betalen.”
Geen nieuwe verwijzingen
Simone vertelt dat er geen nieuwe verwijzingen meer binnenkomen. Zij wijt dit aan het systeem van de zorg. Zodra iemand de diagnose dementie krijgt, wordt er een zorgtrajectbegeleider toegewezen, ook wel casemanager genoemd. De zorgtrajectbegeleider staat op de loonlijst bij een grote zorginstelling.
Simone: “Een zorgtrajectbegeleider moet neutraal en onafhankelijk opereren. Doordat ze op de loonlijst staan van een grote zorgaanbieder is er geen onafhankelijkheid meer. Grote zorginstellingen creëren zo een monopolie. Wij hebben bij Het Uijlennest in al die jaren dan ook geen zorgtrajectbegeleider uit Son en Breugel gezien. De kans is groot dat de cliënt wordt doorverwezen naar een grote zorginstelling en dat de optie voor een kleinschalige woonvoorziening niet eens wordt geopperd bij de cliënt. Cliënten komen zo minder snel in een kleinschalige woonvoorziening terecht. Het wordt ons afgenomen!”
Hart bij de zorg
Simone vraagt zich dan ook af wat het gevoel is bij de grote organisaties, nu zij haar Uijlennest moet sluiten. Dit geeft weer hoe Simone haar hart bij de zorg heeft liggen. Zij heeft dit werk 35 jaar met veel plezier en toewijding gedaan. Dat dit haar, haar team en de families van de bewoners wordt afgenomen doet pijn: “Ik wil het team, de familieleden en de gemeente bedanken voor alle steun.”
Ramon: “We zijn ons ervan bewust dat het naar buiten brengen van haar verhaal negatieve reacties kan opwekken. Het systeem klopt niet; dit ligt niet specifiek aan de zorgtrajectbegeleiders.” Negatieve reacties nemen ze voor lief. Als er niets veranderd, hebben initiatieven als Het Uijlennest gewoonweg geen kans van slagen. Ze hoopt op een betere toekomst, waarbij de zorg eerlijker wordt georganiseerd, en waarbij het geld naar de verzorgende gaat en niet naar de grote zorginstellingen.
Simone en Ramon zijn niet de enigen die het zwaar hebben met de sluiting van Het Uijlennest. Het team en familieleden delen op Facebook reacties op de sluiting. Hierin staan heel veel hartverwarmende woorden over de goede zorg en de fijne werkplek. Met name de liefdevolle zorg en de warmte die de bewoners ervaren zal een gemis zijn.