‘Want mieren zijn precies als mensen…’
Deze verhalen waren dertig jaar geleden al favoriet. Wanneer alle voorleesboekjes uit waren, verzon Arndt van Ruremonde zelf verhalen voor zijn kinderen. Die vonden dat zó leuk dat ze al snel alleen nog maar wilden horen hoe het verderging met de mierenkinderen. Opvallend genoeg maakten die vaak hetzelfde mee als zijzelf, alleen dan spannender.
Redactie: Marc van Beek
Het schrijverscollectief
Samen met de bibliotheek richtte Arndt twee jaar geleden het schrijverscollectief Son en Breugel op: een plek waar beginnende schrijvers van elkaar kunnen leren en elkaar inspireren. Daarnaast worden regelmatig gasten uit het schrijversvak uitgenodigd.
Bij een van die bijeenkomsten was Miranda Vries aanwezig. Miranda is geen schrijver, maar illustrator, gespecialiseerd in prentenboeken. Ze vertelde over haar werk, maar binnen het collectief bleek op dat moment niemand op zoek naar een illustrator.
Een zaadje geplant
Toch was er iets in gang gezet dat niet meer te stoppen bleek. Arndt staat vooral bekend als schrijver van fantasy-boeken. Hij schreef eerder twee boeken en werkt momenteel aan een nieuwe cyclus van zes delen. Geen ruimte voor andere projecten, zou je denken.
Maar de presentatie van Miranda bracht een oud idee weer tot leven. Een halfjaar later nam Arndt contact met haar op. Het was tijd om de verhalen die vroeger zo populair waren bij zijn eigen kinderen met een groter publiek te delen.
Het prentenboek krijgt vorm
Wanneer je een verhaal leest of schrijft, vorm je daar vanzelf beelden bij. Die beelden verschillen vaak per persoon. De uitdaging voor Arndt en Miranda was om elkaar daarin te vinden.
Daarvoor is openheid en eerlijkheid belangrijk, ook wanneer een illustratie niet helemaal aansluit bij wat de schrijver voor ogen had. Om geen kostbare tijd te verliezen, begonnen ze daarom steeds met een ruwe schets, die stap voor stap werd verfijnd tot het uiteindelijke resultaat. Na een eerste periode van aftasten verliep de samenwerking steeds soepeler.
Ruimte voor fantasie
Het was nooit de bedoeling om het verhaal volledig dicht te timmeren met beeld en tekst. Juist ruimte voor eigen fantasie maakt een prentenboek aantrekkelijk. Een illustratie moet iets toevoegen aan de tekst, niet simpelweg letterlijk laten zien wat er al staat.
In de praktijk betekende dit dat soms illustraties werden aangepast, maar ook stukken tekst sneuvelden om het geheel sterker te maken.
Voor kinderen tot acht à negen jaar
Arndt en Miranda zijn trots op wat ze samen hebben gemaakt. De teksten werden meegelezen door een pedagoge uit het basisonderwijs, zodat ze goed aansluiten bij de doelgroep. Voor jonge kinderen is het boek geschikt om voor te lezen, terwijl oudere kinderen het zelf kunnen lezen. De inmiddels volwassen kinderen van Arndt waren verrast hoe goed de illustraties aansloten bij het beeld dat zij vroeger van de verhalen hadden gevormd, en opnieuw enthousiast.
Binnenkort gaat Arndt voorlezen op verschillende scholen in Son en Breugel en in de bibliotheek. De samenwerking met Miranda is zo goed bevallen dat hij alweer nadenkt over een volgend project: geen prentenboek, maar een leesboekje met illustraties, een beetje zoals Pinkeltje. Hopelijk houdt hij daarnaast ook nog tijd over om zijn fantasy-reeks af te ronden.
Het prentenboek ‘Mark en Menga’ is vanaf nu te verkrijgen bij boekhandel De Traverse, maar ook rechtstreeks bij de schrijver, scan daarvoor de QR-code.
