Als de verhalen vervagen, dreigen we te vergeten
4 mei Dodenherdenking
Op 4 mei lijkt de tijd steeds weer even stil te staan. In heel Nederland verstillen de straten, worden gesprekken onderbroken en richten we onze aandacht op het verleden dat ons nog altijd vormt. In de twee minuten stilte klinkt nauwelijks geluid, de kracht van stilte is voelbaar. De vogels fluiten er doorheen in hun eigen taal, alsof zij namen zingen die wij niet meer uitspreken. De Dodenherdenking is meer dan een moment van stilte: het is een gezamenlijke herinnering aan de mensen die hun leven verloren door oorlog en geweld. Tevens is de stilte een uitnodiging om écht stil te staan bij de waarde van vrijheid. Voor de een is het een moment van rouw, voor de ander een moment van reflectie, maar voor iedereen een herinnering dat vrede nooit vanzelfsprekend is.
Redactie: Patricia van Baak
In Son en Breugel begint de herdenking met een oecumenische dienst in de kerk aan de Zandstraat. Op deze 4 mei, in de stilte van Son en overal waar mensen samenkomen staan wij stil bij hen die vielen, burgers en militairen, mensen met geloof en zonder, ieder met een eigen verhaal. Zeven witte kaarsen worden ontstoken, om te herdenken en om vooruit te kijken. Vrede is een werkwoord. En juist daar zal burgemeester Suzanne Otters-Bruijnen later, in de ceremonie bij ‘De Parachutist’, in haar toespraak aan refereren; verhalen blijven vertellen en deze doorgeven, naast blijven werken aan verbinding met elkaar.
Na de oecumenische herdenkingsdienst volgt de stille tocht. Helemaal stil is deze niet, maar de geluiden die meest hoorbaar zijn komen van de trom, doordringend, staccato en sereen tegelijkertijd, naast de geruststellende harmonie van de kerkklokken. Zij brengen de stoet mensen naar het oorlogsmonument ‘De Parachutist’ waar het vuur van bevrijding en hoop brandt, en waar de inwoners van Son en Breugel en omgeving in groten getale bijeengekomen zijn om de slachtoffers van de Tweede Wereldoorlog en van oorlogssituaties en vredeoperaties die daarna volgden te herdenken. Paraplu’s blijven ingeklapt.
"De taal van bloemen als het gaat om herdenking en rouw"
Ieder neemt als vanzelf plaats en positie in, en dan speelt Arron van de Weijer op trompet het taptoesignaal, waarna 2 minuten complete stilte volgt. Deze stilte vult gedachten, deze stilte spreekt voor zich.
Lees verder op pagina 2
