Dank jullie wel!
Samen sterk op een kwetsbaar moment
Tijdens het neerleggen van de bloemen bij de dodenherdenking dwaalde mijn blik even af naar mijn twee zoons. Mijn jongste hield zijn broer stevig vast. Te stevig in mijn ogen... Ik wurmde me door de mensenmassa en was net op tijd: lijkbleek viel Giel in mijn armen.
Ik draaide me weg van de drukte en riep om hulp. “Heeft iemand suiker bij zich?” Terwijl we naar de grond zakten, kwam de hulp direct op gang. Een pepermuntje werd aangereikt, iemand anders bracht kristalsuiker.
Een kennis schakelde snel haar buurvrouw in, een arts die ook aanwezig was. Ze was er binnen enkele ogenblikken en hield Giel rustig en aandachtig in de gaten, tot hij weer opknapte. Ook een BOA sloot aan en handelde zorgzaam en professioneel. Wat volgde was hartverwarmend. Mensen die ik nauwelijks kende, boden hulp alsof het vanzelfsprekend was. Er werden ritten naar huis aangeboden, koekjes gebracht en na afloop vormden omstanders een beschermende kring. Zo konden zowel de stoet als mijn zoon in alle rust verder. Eenmaal thuis herstelde Giel snel en drong pas echt door wat er was gebeurd. Op zo’n moment zie je wat een dorp bijzonder maakt. Geen grote woorden, maar daden. Mensen die zonder aarzeling voor elkaar klaarstaan. Als moeder voelde ik me overweldigd, maar vooral dankbaar. Dankbaar voor de oplettendheid, de zorg en de betrokkenheid. Wat een geruststellende gedachte dat mijn kinderen opgroeien in een omgeving waar mensen naar elkaar omkijken.
Aan iedereen die heeft geholpen: dank jullie wel!