In memoriam Wim van Santvoort

Op donderdag 25 september overleed Wim van Santvoort. De eigenaar van Zwembad Son en Thermae Son verkeerde al langer in slechte gezondheid.

Wim werd op 4 november 1948 geboren als oudste zoon in een boerengezin in Berlicum. Hij groeide op met hard werken en aanpakken. Al op zijn zestiende ging hij aan de slag bij een elektrobedrijf. Het ondernemerschap lonkte, en in 1973 begon hij zijn eigen installatiebedrijf. Hij deed alles zelf, van storingsdiensten tot kermisaansluitingen. Met zijn creativiteit en gevoel voor techniek ontwikkelde hij drukrioleringen en legde die op vele plaatsen aan. Het succes daarvan gaf hem de mogelijkheid zijn droom te verwezenlijken: het starten van een sauna.

Wat ooit op een kladblok begon, groeide in 1986 uit tot Thermae Son, het eerste wellnessbedrijf van Nederland. Vooruitstrevend en met oog voor kansen bouwde hij aan iets dat voor velen een begrip werd. Toch kende zijn levenswerk ook zware tijden. De brand van het zwembad in 1999 was een zwarte bladzijde, maar hij rechtte zijn rug. Net als tijdens de coronaperiode, toen het bedrijf lange tijd gesloten moest blijven. Samen met zijn gezin zette hij de schouders eronder. Er zijn veel tranen gelaten, maar er is ook veel gelachen. De tegenslagen maakten hen hechter en sterker.

Hij was een ondernemer in hart en nieren: altijd haast, nooit stilzitten, eigenwijs, trouw aan zijn leveranciers en bourgondisch: dol op lekker eten en drinken. In restaurants was hij een bekende verschijning. Hij leefde voor zijn werk, en zijn familie stond altijd achter hem. Hij had een speciaal karakter - je kon het met hem vinden, of niet - maar wie zijn passie deelde, vond in hem een oprechte interesse, zeker in alles wat met je vak te maken had. Geen project was te groot of te klein; uitdagingen ging hij nooit uit de weg.

Tot het laatst toe hield hij de regie. “Ik kan wel een boek schrijven over alles wat ik heb meegemaakt”, zei hij vaak. Nog steeds hield hij alles in de gaten: van het testen van het water tot wie er aan het werk waren. Uiteindelijk is hij in alle rust, in het bijzijn van zijn familie, ingeslapen.

Zijn laatste rustplaats vindt hij op Wolfswinkel, zo dicht mogelijk bij de sauna, zodat hij, zoals hij zelf zei, de bubbelbaden nog kan horen...