Column Judith: Zorg en aandacht

Eerder op de dag is ze vrijwillig opgenomen op een afdeling voor mensen met dementie. Overmand door schuldgevoel begeleidt haar partner haar naar de afdeling. Het ging thuis niet meer. 

Zelf heeft hij enige maanden eerder een herseninfarct gehad. De zorg voor zichzelf in combinatie met de zorg voor haar worden hem te veel. Regelmatig dwaalde ze en liep weg van huis; zowel overdag als in de nacht. Samen met hun zoon heeft hij de verdrietige beslissing moeten nemen om haar op te laten nemen. Wat had hij graag tot het einde voor haar gezorgd! Zelf laat ze het allemaal gelaten over zich heen komen. 

Haar eerste dag op de afdeling verloopt best, totdat ze zich na het eten realiseert dat ze hier niet thuis is. En daar wil ze heen: naar huis!

Ze pakt haar kleding in en loopt richting de deur. De situatie escaleert als ze bemerkt dat deze op slot is. 

Omdat het in Nederland niet is toegestaan om zomaar iemand tegen zijn/haar wil op te sluiten, moet dezelfde avond nog een beschikking voor haar aangevraagd worden, waarin de beweegredenen tot opname vanuit meerdere aspecten toegelicht worden. 

De arts observeert haar en gaat met de zorgcollega’s en haar familie in gesprek. Ze zijn eensluidend in hun beslissing: terugkeer naar huis zou zowel voor haarzelf als voor haar partner onverantwoord zijn. De beschikking wordt afgegeven en de collega’s van haar afdeling kunnen verder om te proberen haar zo snel mogelijk het gevoel te geven dat ze zich écht thuis mag gaan voelen op de afdeling. 

Als ik haar een paar dagen later weer zie, helpt ze collega’s mee om soep te maken. Ze oogt nog wat onwennig. Gelukkig is de paniek van de eerste avond dankzij liefdevolle zorg en aandacht verdwenen.