Freek

En ja hoor, daar sta ik weer. Met mijn oude Volvo die vervloekt wordt tot ie weer nodig is. Deze keer mag ik voor Fem opdraven. Dat doe ik natuurlijk met alle liefde, maar ik vraag me wel af wat ze nu weer op de kop getikt heeft.

Of ik naar de vlooienmarkt kan komen met de auto. Het verbaast me sowieso dat je nog iets bruikbaars kunt vinden tussen al die ouwe rommel, en dan ook zo groot dat het niet achter op de fiets mee naar huis kan. Ja, ik hoor jullie nu denken: ‘en die fietsen dan, die je voor je jongens bij de vlooienmarkt van de korfbal hebt gekocht?’ Het hele verhaal zal ik jullie besparen, maar kort samengevat: die zoeken dit weekend bij de scouting weer een nieuwe eigenaar.

Maar Ans en Fem stonden vanmorgen voor het hek te trappelen. Op zoek naar verborgen schatten zoals ze dat zelf noemen. En nou moet ik dus met de auto komen om die schatten thuis te krijgen. Zo sta ik dan toch weer tussen al dat oude grut, en Femke. Nu ik er toch ben, loop ik ook maar even langs alle kramen. Boeken, schoenen, speelgoed, kleding. Een hele kraam vol elektrische apparaten. Kijk dat dan, een platenspeler uit het jaar stillekes. Zou ie het nog doen? Ik heb volgens mij nog oude elpees, die kan ik dan nog afspelen. Zal ik? Effe over nadenken maar.

Ik blijf even staan bij opbod. Die veiling doen ze leuk, er wordt volop geboden op een servies. Serieus?! Meer dan dertig euro voor een paar bordjes?! Op een vlooienmarkt! Zou er goud inzitten? Waarom brengen ze die dan naar een vlooienmarkt. Hadden ze toch beter zelf kunnen verkopen?

Of zouden ze van een overleden oudtante zijn geweest? Moest het huis gewoon snel leeg en is er niet naar de waarde gekeken. Stonden die bordjes misschien jaren in de kast, te wachten tot er een keer bezoek kwam. Maar ja, zo’n oude vrouw alleen, geen kinderen, niemand voor wie het goede servies uit de kast mocht. Toch sneu voor die vrouw.

‘Hé Freek, wat kijk je sip!’

‘Tja, ik moet aan die vrouw denken van wie die bordjes waren. Zo sneu.’

‘Hè, weet jij dan van wie die waren? Ik dacht dat ze van een eetcafé kwamen.’

‘Haha, ja, dat kan natuurlijk ook. Nee, ik weet het niet, ik had er zomaar een gedachte bij.’

‘Ja Freek, alles wat hier ligt, heeft een verhaal. Daarom vind ik het zo leuk om met mam over een vlooienmarkt te lopen.’

‘Ik word er een beetje weemoedig van, Fem. Als die stoelen daar eens konden praten, hè.’

‘Nou, zo te zien zijn die getuigen geweest van heel veel goeie gesprekken. Moet je zien, die ene is helemaal versleten aan de rugleuning.’

‘Dat weet je dus niet. Misschien zat er wel iedere avond een oude dame in. Te haken aan een sprei voor een nichtje. En als dat nichtje op bezoek kwam, pakte ze haar mooiste servies uit de kast.’

‘Oh, Freek, die bordjes van net? Nou, dan kwam dat nichtje niet vaak denk ik, die bordjes hadden niks geleden.’

‘Nee, dat denk ik ook niet. Zou die sprei hier ook ergens liggen?’