Harrie Sijbers niet ‘voor de laatste keer’ in het Vestzaktheater

Son en Breugel - “Deze voorstelling is dus vóór ‘de laatste keer’”, grapt Harrie Sijbers over de titel van de voorstelling, “dus mensen die gekomen zijn omdat dit de laatste keer zou zijn moet ik teleurstellen.” Van teleurstelling is echter niets te merken in de uitverkochte zaal. Ook afgelopen zaterdag zat het Vestzaktheater weer vol met een enthousiast publiek. Son en Breugel is nog lang niet uitgekeken op Harrie Sijbers & zo.

Redactie: Marc van Beek

Eeuwig leven
Als Erica van Dijck en Ellen Sijbers zingend opkomen klapt de zaal al meteen mee; het publiek heeft er duidelijk zin in. Harrie informeert bij het publiek naar hoe het staat met de goede voornemens van begin dit jaar en heeft er zelf ook een: ‘eeuwig leven’, dat daarna als een rode draad door de voorstelling loopt. Een voornemen dat natuurlijk algauw stuit op praktische bezwaren. Maar Harrie is wel een tijdreiziger bij uitstek. Moeiteloos laveert hij tussen het verleden en heden op weg naar de toekomst. Mooi is het verhaal over de ‘gespleten haarpuntjes’. Er staat een foto op het toneel van de generatie van zijn ouders en grootouders. “Die hadden geen idee van het probleem van de gespleten haarpuntjes”, vertelt Harrie, en stelt vast dat dit probleem nu gelukkig is opgelost. Een simpel verhaaltje met een duidelijke boodschap over de ons aangeprate schijnproblemen van nu en ons uit de hand gelopen koopgedrag.

Kerst in januari
Harrie is een meester in de interactie met het publiek. Het ziet eruit of het net bij hem opgekomen is, zo schijnbaar achteloos gebeurt alles. Om een hele zaal uit volle borst eind januari een kerstlied te laten zingen, vraagt toch om wat stuurmanskunst, maar Harrie lukt dat met gemak. Het verhaal dat daarna volgt over de kerststal uit zijn jeugd is ook hilarisch. Bij het uitpakken van de kerstfiguren voor de stal die in krantenpapier zijn verpakt blijkt dat het kopke van het kindeke Jezus weer van de romp is afgebroken, net als voorgaande jaren. Het moet dus opnieuw worden geplakt met Velpon. Door de lijmlagen van de voorgaande jaren wordt de nek van het kindeke echter steeds langer en begint het arme kind steeds meer op een giraffe te lijken. De zaal ligt dubbel.

Eigen muziek
Zoals we gewend zijn van Harrie is dit ook een muzikale voorstelling. Naast de zang van Ellen en Erica vormen Benjo Plandsoen op contrabas en zang en Joost Egmond op keyboards het vaste begeleidingsduo. In voorgaande shows werd er gebruik gemaakt van bestaande muziek, met teksten van Harrie. Nu is dat alleen voor de pauze het geval. Na de pauze is de muziek ook van eigen hand en geschreven door Joost en Benjo, met teksten van Harrie. Dat pakt goed uit: het nummer over Doortje is een hoogtepunt van de voorstelling en de uitsmijter ‘Droom maar dat je eeuwig leeft’ een aanstekelijke meezinger. Het is zelfs zo dat de nummers van eigen hand beter werken en meer zeggingskracht hebben dan de bestaande nummers met een aangepaste tekst. Volgende keer dus hopelijk alleen nog eigen muziek.

Het was een mooie avond en gelukkig niet voor de laatste keer.