Eef van Turnhout hekelt vijftien jaar stilstand in Son en Breugel

Son en Breugel - Zuchtend en met groeiende ergernis sloeg oud-wethouder en voormalig raadslid Eef van Turnhout DeMooiSonenBreugelKrant van 26 november dicht. Het artikel over het opnieuw uitgestelde woonzorgproject voor jongeren met een beperking voelde voor hem als een pijnlijk déjà vu. Nu zou de opvang van Oekraïense vluchtelingen in de voormalige school De Vijverberg de oorzaak zijn. “Deze discussie speelde al in 2010”, vertelt hij. “Dorpsbelang, waar ik destijds raadslid was, heeft sindsdien keihard gestreden voor deze voorziening. En de gemeenteraad nam meerdere keren moties aan om vaart te maken. En nu zouden de Oekraïners ineens alles blokkeren?”

Redactie: Adrie Neervoort

Volgens Van Turnhout klopt die redenering simpelweg niet. De meest recente motie voorzag in 24 wooneenheden voor jongeren én 30 sociale huurwoningen. “Destijds was er geen sprake van vluchtelingenopvang. Dat argument is nu vooral een smoes om bestuurlijk onvermogen te verhullen”, zegt hij. 

Hij somt op wat er in dezelfde vijftien jaar wél lukte: de bouw van het Dommelhuis, de renovatie van het gemeentehuis, zes nieuwe scholen, een nieuwe Bongerd, meerdere tijdelijke opvanglocaties voor vluchtelingen: “Maar voor onze eigen jongeren met een beperking? Niets. Terwijl je met de aanpassing van vijf woningen al 25 jongeren kunt helpen.”

Ook de manier waarop de gemeente met locaties omging, frustreert hem: “Ze bezetten zelf De Vijverberg tijdens de renovatie van het gemeentehuis, lieten noodgebouwen jaren staan voor Berkenstaete, en nu worden Oekraïners ineens als argument gebruikt.

Dat voelt krom.” Wanneer hij het bredere woningbeleid erbij pakt, wordt zijn toon nog kritischer. De vijf aangepaste woningen, de dertig sociale huurwoningen én de 25 tiny houses die sneuvelden door ‘onnodige eisen’, samen 55 woningen die niet gebouwd werden: “Kijk naar Best, Lieshout, Sint-Oedenrode, Eindhoven, Nuenen… daar ruik je cement. Hier ruik je ingedutte oubolligheid.”

Volgens Van Turnhout is de conclusie onontkoombaar: vijftien jaar praten en nauwelijks iets doen: “En dan heb ik het nog niet eens over Breeakker, het zwembad, het Verborgen Paradijs, het baileybrugmonument, groenonderhoud, verkeersveiligheid… Maar de bloembakken voor het gemeentehuis? Die zijn wel voor een vermogen gerestaureerd.”

“Vier jaar politiek gekrakeel, een kostenplaatje van ruim 1,2 miljoen, en wat blijft er over? Een paar bloembakken. Over honderd jaar is het geschiedenis, maar nu is het vooral frustratie.” Hij kijkt vooruit naar de gemeenteraadsverkiezingen, maar zonder opluchting: “We zijn vijftien jaar aan het praten. Onze inwoners verdienen daden.”