Beter een goede buur dan een verre vriend

Son en Breugel - Op tafel ligt DeMooiSonenBreugelKrant met foto’s en reportages van Burendag, die met veel enthousiasme is gevierd in verschillende wijken en straten. Caspar Eras kijkt ernaar met gemengde gevoelens. Zonder het snelle en kordate handelen van zijn buren had dit zomaar zijn laatste dag kunnen worden. Gelukkig liep het anders.

Redactie: Marc van Beek

Een prachtige dag
De weergoden hadden over hun hart gestreken die dag, 26 september. Het was een prachtige nazomerdag, ideaal voor de bewoners van het blok Amerikalaan, Frieslandlaan, Groningenlaan, Drentelaan en Aziëlaan om hun jaarlijkse burendag te vieren. Caspar is een van de organisatoren en een echte verbinder. Hij is ook de bedenker van de vlaaienactie, die bedoeld is om zoveel mogelijk straten en buurten te stimuleren om mee te doen aan Burendag. Daarnaast zet hij zich met het Buurtkracht-team in om het nieuw te bouwen buurthuis in De Gentiaan, de vervanging van Braecklant, leven in te blazen en een mooie invulling te geven.

De 21e burendag De Happy Gentiaan
Een dag die niet snel vergeten zal worden. Tussen vijf en zes verzamelden zich zo’n vijftig buurtgenoten op het grasveldje van de Frieslandlaan om samen een glaasje te drinken en te BBQ-en. Caspar had samen met een paar andere buurtverbinders de vlaggetjes opgehangen en tafels en barbecues neergezet, maar verder zorgt iedereen zelf voor eten en drinken. “De opkomst ligt ieder jaar zo’n beetje op dit niveau”, vertelt Caspar, “een derde komt altijd, een derde soms en een derde niet. Dat is allemaal goed. Vrijheid-blijheid is het devies.”

De stemming was goed die middag. Men genoot van het mooie weer en de gezelligheid. Om zes uur werd er een groepsfoto gemaakt. Caspar nam de regie en zorgde al springend en dirigerend ervoor dat de hele groep opgesteld werd voor het fotomoment. Daarna zocht men elkaar weer op om gezellig verder te praten.

Om half zeven gaat het mis
Caspar stond te praten met een van de buren en vertelde dat hij binnenkort gedotterd zou worden. Hij had van de cardioloog een flesje gekregen met een vloeistof die hij onder zijn tong moest spuiten als hij voelde dat zijn hart onrustig werd. Even later, rond half zeven, gaat het mis. Caspar valt en neemt de statafel waar hij bij stond mee in zijn val. “Vanaf dat moment weet ik niets meer”, vertelt hij. De buurt komt meteen in actie. Bij zijn pols en hals is geen hartslag voelbaar. Er zijn buren die een BHV-cursus hebben gevolgd en mensen die in de verpleging werken die meteen beginnen met reanimeren. De eerste 6 minuten zijn cruciaal. Er is grote consternatie.

Een meisje van 14 neemt alle kinderen mee naar huis. Een van de buren snelt naar de Plus om de defibrillator te halen. Inmiddels is 112 gebeld, waardoor er via een app BHV’ers worden opgeroepen, die binnen enkele minuten ter plaatsen zijn en de reanimatie overnemen. De defibrillator is ook snel ter plekke en wordt 2 keer gebruikt. “Ik kwam weer bij kennis toen de politie en twee ambulances arriveerden”, vertelt Caspar, “maar was heel verward. In het ziekenhuis realiseerde ik me pas wat er gebeurd was. Ik werd met spoed gedotterd. Maar daarvoor kon er een filmpje gemaakt worden waarin ik vertel dat ik OK ben, ter geruststelling van familie, vrienden en buren”.

Dankbaar
“Mijn vrouw was dat weekend niet thuis”, vertelt Caspar. “Als me dit thuis overkomen was, dan had ik dit niet kunnen navertellen”, zegt hij geëmotioneerd. “Het zal nog wel even duren voordat ik dit een beetje verwerkt heb. Ik heb al veel mensen gesproken die erbij waren, ook om voor mezelf te reconstrueren wat er precies is gebeurd, maar vooral om ze te bedanken. Ik heb het gevoel dat ik daarin tekortschiet. Ik ben ze zo ongelooflijk dankbaar dat ze mijn leven hebben gered, dat is bijna niet over te brengen. Ik voel me ook wat schuldig dat ik iedereen zo heb laten schrikken. Er zijn mensen die daar nog steeds last van hebben. De verbondenheid in de buurt is door dit incident nog sterker geworden, maar ik had ze dit graag willen besparen. Ik ben ook religieus en geneigd te denken dat God het goed met me voor heeft. Van mijn buren weet ik dat zeker.”

“Veel dank aan alle buurtgenoten, BHV’ers, hulpdiensten en kordate buurt-‘helden’, jullie krijgen een dikke vette 10 van ons!”
Caspar & Annemarie en kids

Het verhaal van Caspar onderstreept opnieuw het belang van AED’s in Son en Breugel. In het dorp hangen AED’s bij onder meer bedrijven, winkels en verenigingen, maar niet allemaal zijn ze 24 uur per dag bereikbaar. Stichting Hart-Save Son en Breugel vroeg daar eerder al aandacht voor: een AED achter een gesloten deur kan op het beslissende moment niet worden gebruikt. Ook registratie bij HartslagNu is belangrijk, zodat burgerhulpverleners snel naar een beschikbare AED worden gestuurd. Caspars verhaal laat zien waarom dat zo belangrijk is: weet waar een AED hangt, leer reanimeren en durf te handelen. Iedere minuut telt.

Word ook burgerhulpverlener (BHV-er) Meld je aan via QR-code hartslagnu.nl/burgerhulpverlening