Column Judith: Goud waard

De afgelopen dagen is zijn katheter meermaals vervangen. Door ernstige hematurie (bloedverlies) in zijn blaas ontstaan steeds verstoppingen. Om dit bloedverlies te stoppen wordt de blaas gespoeld met een zoutoplossing. In eerste instantie gebeurt dit handmatig met zakjes van 50 ml. Later wordt overgegaan tot een continue blaasspoeling. 

Het lijkt allemaal weinig effect te hebben…de katheter zit wederom verstopt. De blaasscan die we hebben gemaakt, geeft aan dat zich inmiddels zo’n 625 ml vocht in zijn blaas heeft opgehoopt. 

Hij heeft er, begrijpelijkerwijs, last van. Als je alleen al naar zijn buik wijst, hangt hij bijna tegen het plafond van de pijn. 

Het is het verzoek van de arts om de katheter wederom te vervangen, ondanks de risico’s op een blaasontsteking. 

Terwijl ik onderweg ben naar de betreffende locatie, laat ik de casus nogmaals mijn gedachten passeren. Eigenlijk lijkt het me helemaal niet zo goed idee om die katheter te vervangen. Zolang de bloeding niet gestopt is en zich stolsels in de blaas bevinden, blijft de situatie zich herhalen. 

Als ik op zijn kamer aankom, maak ik kennis met een hele lieve man. Tevens tref ik onze arts. Ik bespreek met hem mijn bedenkingen en stel voor om een spuit op de katheter aan te sluiten en zo te proberen om de blaas leeg te zuigen. Mogelijk komen de bloedstolsels los en is de verstopping verholpen. 

Wonder boven wonder lukt het plan en meneer is zichtbaar opgelucht. ‘Sinds ik hier woon, doet iedereen zo z’n best voor mij! Ik had me geen beter verblijf kunnen voorstellen! Jullie zijn goud waard!’