FREEK

Gelukkig, geen BOA tegengekomen. De dagen worden al zoveel korter. Ik moet nodig nieuwe batterijen in mijn fietslamp doen. De jongens zouden me uitlachen, ik waarschuwde hen altijd om met goede verlichting te fietsen en nou doe ik het zelf niet eens.

Ach, de jongens, ik mis ze toch wel heel erg. Mijn nieuwe huis voelt zo leeg met de jongenskamer met 2 onbeslapen bedden. Ze zijn alleen nog maar een paar keer een middag hier geweest, met hun moeder. Ik deed alsof ik haar minzame lachje niet zag, toen ik de deur opende. Belt ze daarom steeds af als de jongens komen logeren? Aan mij ligt het niet, ik kijk er naar uit om de jongens mijn dorp te laten zien en hun kamer is de enige kamer in huis die helemaal klaar is.

Waarom zou ik de rest van het huis nou helemaal spic en span moeten hebben? Er komt toch niemand op bezoek. Son lijkt wel het eind van de wereld voor mijn vrienden. Of vrienden…zijn het wel echte vrienden? Ik heb weinig gemerkt van steun, of hulp tijdens de scheiding. Ik hoor of zie niets meer van ze.

Ik snap ook wel dat ik hier zelf nieuwe contacten moet gaan maken. Maar dat valt nog niet zo mee. Collega’s zie ik van een afstand door het dorp rijden. Buren groeten soms, maar een praatje, ho maar. Ze zien me denk ik toch als die vreemde snuiter uit de randstad. Tuurlijk heb ik Femke, ik zou niet weten wat ik zonder haar zou moeten. Maar zij heeft een heel leven in Son en Breugel, met haar moeder, vrienden, de kinderen uit de klas en hun ouders. Als ik met Femke door het dorp loop, komt ze altijd wel iemand tegen die met haar wil buurten. Stiekem ben ik dan wel een beetje jaloers.

Ik hoop dat Femke nog even langskomt, met zijn tweeën is de avond tenminste gezellig.

Als ik mijn fiets voor het huis op slot zet, gaat mijn telefoon. Femke! Gelukkig, dan wil ze vast nog even langskomen. Maar nee, ze vertelt dat ze met vriendinnen bij de Zwaan is blijven plakken. Ze hoort mijn teleurstelling denk ik, want ze zegt: ‘Hé Freek, zo erg is het toch niet om een avondje alleen thuis te zijn? Morgen ga ik bij mijn moeder eten, maar kom gewoon gezellig ook! Vindt ons mam vast niet erg, hoe meer zielen, hoe meer vreugd is toch een gevleugelde uitspraak van haar, hè Freek! Nou ik ga hangen, het toetje komt eraan.’

Binnen doe ik de lamp aan. De kale sfeerpeer helpt ook al niet mee aan mijn stemming.

Mijn telefoon trilt. Een appje van Femke met een foto uit de Mooi Son en Breugel: ‘Fietspraatje gaat nu echt van start.’ Met de opmerking: Net iets voor jou en een knipoog-smiley.