Column Judith: Tillift

Tijdens mijn nachtdienst word ik gebeld door een collega. Eén van haar bewoners wilde naar het toilet en verloor onderweg daarheen haar evenwicht. Hoewel ze geen pijnklachten aangeeft en adequaat reageert, lukt het haar niet om mevrouw overeind te helpen. Ze vraagt of ik tijd heb om haar te assisteren. 

Uiteraard maak ik daar tijd voor. 

Als ik op de locatie aankom, word ik door mijn collega hartelijk begroet. Samen lopen we naar haar bewoonster. Mevrouw heeft al paracetamol gehad, zodat eventuele pijnklachten onderdrukt worden. 

Het blijkt dat mevrouw haar arm in een brace heeft, waardoor we haar maar aan één kant kunnen ondersteunen. Op die manier gaat het zeker niet lukken om haar in haar bed te helpen. 

Nadat we nogmaals grondig gecontroleerd hebben of mevrouw geen ernstige verwondingen heeft, besluiten we haar met een zogenaamde passieve tillift van de grond te helpen. Met een dergelijke lift wordt een soort mat onder de bewoner geplaatst (mevrouw moet hiervoor op haar zij gedraaid worden). Daarna wordt de mat aan de lift bevestigd worden, waarna mevrouw opgetild en verplaatst kan worden. Mevrouw hoeft hierbij geen enkele inspanning te leveren; ze blijft passief. 

Het is duidelijk dat mevrouw het maar een spannend moment vindt. Ze bibbert er gewoon van. 

De transfer verloopt probleemloos. 

Als mevrouw eenmaal in haar bed ligt, strekt ze haar armen uit naar mijn collega en naar mij. 

‘Wat zijn jullie toch een stelletje lieverds!’, spreekt ze ons liefdevol toe. 

We wensen haar een goede nachtrust toe en proosten samen met een kopje thee op het mooie compliment.