Dorpbewoners volbrengen loodzware Kennedy Mars

Son en Breugel - Wat begon als een persoonlijke uitdaging voor Annika van Halm uit Breugel eindigde in een onvergetelijk avontuur van tachtig kilometer lopen, door de nacht heen, samen met vier vrienden. Afgelopen weekend voltooide zij met Pepijn Sebregts, Hille Klein Tuente, Luuk Lockefeer (allen uit Breugel) en Niek van de Vondervoort (Asten) de beroemde Kennedy Mars in Someren. Een prestatie van formaat.

Redactie: Cindy van den Boogaard

Al een paar jaar riep Annika dat ze de Kennedy Mars ooit een keer wilde gaan lopen: “Jarenlang stelde ik het uit, vooral omdat ik niemand zover kreeg dit samen met mij aan te willen gaan. Tot mijn verrassing wist ik toch een vriend, Pepijn, over te halen om mee te doen.” Langzaam sloten de andere vrienden ook aan. “We zijn in november begonnen met trainen”, vertelt Annika. “Eerst tochten van tien tot vijftien kilometer, later gingen we richting de vijfentwintig.

 Eén keer liepen we veertig kilometer van Son en Breugel naar Budel-Schoot, maar verder kwamen we in de voorbereiding niet.” De groep trainde zoveel mogelijk samen, al was het plannen lastig vanwege studie, werk en stages. “Toch bleef het leuk. En ik was extra gemotiveerd, omdat ik dit had gekozen als persoonlijke uitdaging voor mijn studie minor Global Awareness Sport & Health”, aldus Annika.

Op de dag zelf begon de tocht vol goede moed: “Rond 18.30 uur gingen we de loopnummers halen en om 20:00 uur was de start. De sfeer was geweldig. Overal stonden mensen met muziek en drankjes, dat gaf echt energie.” Toch sloeg de vermoeidheid al snel toe: “Na dertig kilometer begonnen de pijntjes. En op kilometer 42 deden mijn voeten, benen, billen en rug allemaal zeer. Ik had het daar echt heel moeilijk.”

Een lange pauze net na de helft bood verlichting: “We strompelden de post bij 44 kilometer binnen. Als mijn vrienden er niet waren geweest, was ik daar zeker gestopt. Gelukkig konden we zitten, kregen we eten en drinken. We werden verrast door een vriend Dirk: hij haalde fruit, melk en een travel blender uit zijn rugzak en heeft voor ons een heerlijke smoothie gemaakt.” Na ruim een uur rust werd de tocht hervat: “De eerste 500 meter waren vreselijk, maar daarna kwam het ritme langzaam terug.”

De laatste tien kilometer waren het zwaarst: “Het wandelen was niet leuk meer. Elke stap deed pijn, maar opgeven was geen optie. We sleepten elkaar er echt doorheen. De laatste drie kilometer zaten we op het randje van opgeven.” Toch hielden ze vol. Pepijn en Luuk waren al vooruitgelopen en wachtten hen op bij de finish: “Om 13.20 uur kwamen we over de finish. Het was zo’n ongelooflijk moment. We hadden het gewoon gedaan.”

Na afloop volgde een bescheiden viering met familie en vrienden. “Ik was kapot. Thuis ben ik meteen onder de douche gaan zitten. Daarna een voetenbadje, en toen slapen. De spierpijn in mijn benen en rug was heftig, maar ik had maar één blaar. Dat viel me nog mee”, aldus Annika.

Of ze het nog een keer zou doen? “Ik zeg nu: eens maar nooit meer. Maar ik voel me zó trots op ons allemaal, dat ik het misschien ooit tóch weer doe. Wie weet...”