Sons Kamerkoor verrast met indrukwekkend Passieconcert

Son en Breugel - Zondag 29 maart was de Sint-Genovevakerk in Breugel tot de laatste bank gevuld met publiek dat speciaal kwam voor het Passieconcert van het Sons Kamerkoor. Het koor bracht in perfecte samenzang een indrukwekkend concert, ondersteund door de fijne akoestiek van de Genovevakerk en instrumenten als orgel en strijkers. Dirigent Paul Gieles nodigde het publiek uit mee te zingen met twee koralen uit de Mattheus Passie, waar enthousiast gehoor aan werd gegeven.

Redactie: Ingrid van der Aa

“Ons koor is alive and kicking”, lacht Annemiek Hol, een van de alten van het koor, tijdens het gesprek met DeMooiSonenBreugelKrant, enkele dagen voor aanvang van het concert. “Een aantal bekende koren in de regio heeft helaas moeten stoppen. De meest voorkomende reden is een tekort aan leden. Wij zijn in de gelukkige omstandigheid dat we voldoende leden hebben met onze groep van 26.”

“En met twaalf mannen en veertien vrouwen hebben we zelfs een mooie, evenwichtige verdeling. Dat is bijzonder, want de meeste koren hebben een tekort aan mannen”, voegt Dini Lange, al zo’n twintig jaar een van de sopranen in het koor, daaraan toe. “We zitten goed in de mannen”, knipoogt Annemiek.

Tweemaal per jaar verzorgt het Sons Kamerkoor een programma. Annemiek: “Niet ieder jaar geven we een concert met Pasen. Meestal is het een religieus concert in het najaar en een wereldlijk concert in het voorjaar. Dit jaar hebben we een religieus jaar, met nu het Passieconcert en in december onze kerstconcerten.”

“De generale repetitie van het Passieconcert was in de protestantse Bethlehemkerk in Helmond”, vertelt Dini. “We hebben er nooit eerder gezongen, dus we wilden de sfeer en de akoestiek proeven en ervaren. Het is ons goed bevallen. Protestantse kerken zijn wat soberder ingericht dan katholieke. De Breugelse Genovevakerk kennen we goed. Door de fijne akoestiek worden de stemmen daar als het ware gedragen in het geluid. Dat is ideaal.”

Rond paastijd kunnen we op veel locaties genieten van uitvoeringen van de Matthäus Passion van Johann Sebastian Bach. Deze Bachcompositie is een van de meest geliefde en indrukwekkende klassieke werken ter wereld. Vele kleinere composities voor de passietijd komen daarmee enigszins in de schaduw te staan. Om hier recht aan te doen bracht het Sons Kamerkoor juist deze composities ten gehore.

Op zaterdagavond verzorgde het Sons Kamerkoor het eerste Passieconcert in de Bethlehemkerk in Helmond. De Genovevakerk in Breugel volgde de dag erna, op zondag in de middag. DeMooiSonenBreugelKrant was daarbij aanwezig.

Het uitgereikte programmaboekje gaf toelichting op de verschillende momenten binnen het passieverhaal, in dit geval vanaf Palmzondag tot en met Goede Vrijdag. Voorafgaande aan het concert nam dirigent Paul Gieles de twee koralen door met aanwezigen die wilden meezingen, Ich will hier bei Dir stehen, en Wenn ich einmal soll scheiden van J.S. Bach. De sopranen oefenden met het publiek mee.

Het koor zette daarna de eerste tonen van het Passieconcert krachtig in met de compositie Tröstet mein Volk. Vooral in Christus Factus Est, in de passietijdlijn op Witte Donderdag, klonk droefenis door.

Na het eveneens triest klinkende Tristis est anima mea mocht het publiek de eerste koraal ten gehore brengen, onder de begeleiding van dirigent, koor, het kleine orgel, en de strijkers met viool, cello en contrabas. Het klonk verrassend mooi en geschoold. Inmiddels waren we in de lijn van het Passieverhaal aangekomen bij Goede Vrijdag. Jezus is veroordeeld en aanvaardt zijn kruis. Het koor liet ons met O Crux Ave berusting ervaren; een knap doorgegeven emotie.

Op Goede Vrijdag staat Maria diep bedroefd onder het kruis van haar Zoon. Opvallend was de mooie vertolking van het vijftien minuten durende Stabat Mater waarin Moeder Maria werd bezongen. Ook het Spaanstalige ¡Ay, qué dolor! raakte diep door de kreten van verdriet.
In het slotstuk van het Passieconcert, Ecce quomodo moritur justus van Jacob Handl, klonk opnieuw de berusting door. Het koor zong het a capella, gedragen en ingetogen.

Verdriet, troost en hoop stonden centraal in het passieprogramma van het concert. Alle emoties kwamen mooi tot hun recht en konden daadwerkelijk worden doorvoeld. Een verdienste van koor, dirigent en instrumentalisten. Na het wegsterven van de laatste tonen stond het publiek op uit de kerkbanken en gaf een staande ovatie. Welverdiend!