Pastor Piet Bakermans nam na 65 jaar definitief afscheid

Son en Breugel - Met een bijzondere eucharistieviering heeft de Sint-Petrus’ Bandenparochie op 27 mei definitief afscheid genomen van pastor Piet Bakermans. Het afscheid viel samen met twee bijzondere mijlpalen: 65 jaar geleden werd hij tot priester gewijd en 55 jaar geleden begon hij aan zijn werkzaamheden in de parochie van Son. Op 88-jarige leeftijd sluit hij daarmee een indrukwekkende periode af waarin geloof, gemeenschap en vernieuwing centraal stonden.

Redactie: Adrie Neervoort

De wens om priester te worden ontstond al op jonge leeftijd. In de zesde klas van de lagere school werd aan de kleine Piet gevraagd welke vervolgopleiding hij wilde gaan doen. "Ik wil pastoor worden", antwoordde de toen 11-jarige Piet. "Ik bezocht toen twee keer per week de kerk, waar ook mijn broers misdienaar waren. Maar ook het wonen in een pastorie en alles wat daarbij hoort leek mij wel wat", vertelt de nu 88-jarige Bakermans. Een keuze die zowel zijn school als zijn ouders verraste.

Slechts eenentwintig haalden de eindstreep. Bakermans was een van hen

Na de lagere school vertrok hij als elfjarige - hij had een klas overgeslagen - naar het kleinseminarie Beekvliet in Sint-Michielsgestel. Daar begon hij aan een zesjarige interne opleiding en zette hij zijn eerste stappen richting het priesterschap.

Tijdens zijn opleiding werd hij getroffen door een groot persoonlijk verlies. Zijn moeder overleed plotseling toen hij dertien jaar oud was. Wat hem vooral is bijgebleven, is een gesprek met een geestelijke, kort na haar overlijden.

"Hij vertelde mijn vader dat hij de dood van mijn moeder moest zien als een offer zodat zijn zoon priester kon worden. Daar stond ik als kleine jongen gewoon bij. Over die uitspraak ben ik tot op de dag van vandaag nog boos", vertelt Bakermans.

Na het kleinseminarie vervolgde hij zijn opleiding aan het grootseminarie in Haaren. Van de 97 studenten die aan de opleiding begonnen, bereikten uiteindelijk slechts eenentwintig de eindstreep. Bakermans was een van hen.

Omdat hij bij zijn priesterwijding nog geen 24 jaar oud was, moest toestemming worden gevraagd aan het Vaticaan. Die dispensatie werd verleend en in 1961 werd hij in Den Bosch tot priester gewijd. Zijn eerste benoeming volgde als kapelaan in de Odulphusparochie in Best.

Er ontstonden gespreks- en werkgroepen rond sacramenten als doop, communie en huwelijk"

Na enkele jaren werd hij, na het overlijden van een pastor, tegen zijn eigen voorkeur in teruggestuurd naar het kleinseminarie om als surveillant en opleider van toekomstige priesters te werken. Daar koos hij bewust voor een benadering gebaseerd op respect en overtuiging, in plaats van autoriteit en straf, zoals hij die zelf had ervaren tijdens zijn opleiding.

Zijn loopbaan kreeg zes jaar later een nieuwe wending toen hij een brief ontving van pastor Pulskens uit Son. Die nodigde hem uit om kapelaan te worden in de parochie van Son. Een aanbod dat Bakermans graag aannam.

Hij kwam terecht in een periode waarin parochianen om meer inspraak vroegen. Samen met kapelaan Van der Meijden ging hij hierover in gesprek met de geloofsgemeenschap. Op initiatief van Bakermans ontstonden gespreks- en werkgroepen rond sacramenten als doop, communie en huwelijk. Ook kregen vrouwen en leken een grotere rol binnen de parochie.

Later zocht hij actief de samenwerking met de protestantse gemeenschap. Dat leidde soms tot opvallende initiatieven, zoals de deelname van een dominee aan een eucharistieviering. Niet iedereen stond achter deze veranderingen; sommige parochianen zochten hun toevlucht tot de meer behoudende kerk in Breugel.

Met plezier kijkt Bakermans terug op de oprichting van het kinderkoor en jongerenkoor Sincére. Dankzij eigentijdse muziek en teksten, mede geschreven door jongeren, trok de kerk destijds veel bezoekers. Ook heel bijzonder vond Bakermans daarbij de inbreng van twee vrouwelijke pastores; Els Verzellenberg en Maroesjka Sleegers.

Ondanks alle inspanningen kon ook Son de landelijke terugloop van het kerkbezoek niet keren. Uiteindelijk sloot de kerk haar deuren en verhuisde de parochie naar Breugel. Het kerkgebouw kreeg een nieuwe bestemming als gemeenschapshuis: het Dommelhuis.

Hoewel Bakermans die nieuwe functie waardeert, blijft het gebouw voor hem een bijzondere plek. "Ik zie het altaar nog staan waar nu een trap is", zegt hij. "Het was toch ook mijn huis." Door de nieuwe functie van de voormalige kerk voelt Bakermans nog sterker de behoefte aan een plek voor bezinning.

"Een moment van bezinning is voor iedereen wel eens belangrijk. Even stilstaan bij het leven, bij wat je net hebt gehoord of wat je is overkomen", legt hij uit.

“Even stilstaan bij het leven, bij wat je net hebt gehoord of wat je is overkomen"

Als voorbeeld vertelt hij over een bezoek dat hij samen met een kennis bracht aan een arts. Het gesprek bracht slecht nieuws: de vrouw bleek ernstig ziek en de arts kon niets meer voor haar betekenen: "We liepen daarna zwijgend de gang op. Ik vertelde haar dat er een stilteruimte in het ziekenhuis was. Daar zijn we samen gaan zitten, ieder met onze eigen gedachten over wat we zojuist hadden gehoord. Dat was voor ons allebei een bijzonder moment."

Met dit verhaal onderstreept Bakermans een wens die hij al langer koestert: het geschikt maken van de ruimte onder de kerktoren aan het Kerkplein als openbare stilteruimte. Een plek voor bezinning, toegankelijk voor iedereen, ongeacht geloof of levensbeschouwing.

Een plek voor iedereen, die past bij een man die er als pastoor ook voor iedereen was. “Voor mij eindigt nu definitief het actief priester zijn, maar niet voordat ik iedereen wil danken die het mogelijk hebben gemaakt om er samen met mij een levende parochie van te maken. Een parochie die al enkele jaren wordt voortgezet onder verantwoordelijkheid van andere priesters en de laatste jaren met veel inzet door pastoor Bryan van de Mortel.”

Met zijn afscheid komt een einde aan een periode van 55 jaar betrokkenheid bij de geloofsgemeenschap van Son en Breugel. “Het waren bewogen jaren met veel veranderingen. Tegelijkertijd was het een periode in mijn pastoraat waarin ik mij zeer prettig voelde en waarop ik met dankbaarheid terugkijk. Nu wil ik vooral nog genieten van een mooie tijd die voor mij ligt” besluit Bakermans.

Met zijn afscheid komt een einde aan een periode van 55 jaar betrokkenheid bij de geloofsgemeenschap van Son en Breugel. Gedurende die jaren was Bakermans voor velen een vertrouwd gezicht en speelde hij een belangrijke rol in de ontwikkeling en vernieuwing van het parochieleven binnen het dorp.

Pastor Bakermans heeft gezocht naar een Bijbelse tekst, die past bij de toekomst voor iedereen en vond die naar eigen zegge in de volgende tekst ‘Geef gij ze maar te eten en houd mijn boodschap levend’