Ans

‘Ben jij wel eens bang, mam? En nou niet meteen aankomen dat je voor de duvel niet bang bent, want die ken ik nou wel.’

‘Hé Femke, wat is er aan de hand? Is er iets met Frekie? Heb je weer vervelende kinderen in je klas? Ben je bang voor die ouders? Daar moet je echt met de directeur over praten!’

‘Nee mam, dat is het allemaal niet.’

‘Hè meisje, je laat me schrikken. Waar ben je dan zo bang voor?’

‘Nou, ik ben best wel bang voor de toekomst: die Trump en die Russen. Canada wil bij de Europese Unie gaan horen. Dat doen ze niet als ze zich veilig voelen, denk ik. Drones die de oorlog bepalen. En die vliegen niet alleen boven Oekraïne en Rusland, hè. Vorige week raakten ze nog een trein in Polen.’

‘Ach Femke, ik snap dat je je daar zorgen over maakt. Maar angst is een slechte raadgever.’

‘Weet ik mam, dat zeg je altijd al. Maar het is zo echt geen ver-van-mijn-bed-show meer. Van de week las ik ergens dat we voor acht dagen eten in huis moeten hebben. Acht dagen, mam! Zo’n grote diepvries heb ik niet eens. En kijk nou wat die boeren vorige week deden. Die worden steeds extremistischer met die staven op de spoorrails. Je zou in een trein zitten die op zo’n staaf ontspoort.’

‘De enigen die ontsporen zijn die boeren Femke. Bij de NS deugt een hoop niet, maar de beveiliging werkt tot in de puntjes. Daarom is er niks ernstigs gebeurd.’

‘Kan wel zijn mam, en die hooibalen dan die ze in de fik staken? Je zou er maar rijden en ineens op de rem moeten en dan een vrachtwagen achterop je krijgen.’

‘Allemaal niet gebeurt, Femke.’

‘En die hele politiek dan? Ze worden het echt nergens over eens. Hoe moeten zij ons land besturen als er hier oorlog komt?’

‘Femke toch, kijk eens naar de mooie dingen om je heen.’

‘Ik zie het even niet mam.’

‘We waren toch bij de herdenking bij de vijver. In haar toespraak zei de Burgemeester: “Wie ben jij wanneer de geschiedenis een beroep op je doet”. Ze riep op om na te denken wat je zelf kunt doen. Want wat je vandaag doet, is morgen geschiedenis. Er waren volgens mij meer mensen dan ooit die dát gehoord hebben. Verbinding tussen de jonge scouts en oorlogsveteranen, tussen muziek en stilte. Geen politieke kleuren, geen protesten, gewoon allemaal samen de geschiedenis levend houden. En dat allemaal omlijst door die regenboog. Het was gewoon prachtig.’

‘Dat was het ook mam. Maar het zette me ook aan het denken. Want wat nou als die geschiedenis zich gaat herhalen.’

‘Hè meisje toch. Heb je dat verhaal van onze dorpsgenoot Jan de Witte in het ED al gelezen. Hij maakte het allemaal zelf mee en schreef een boekje over zijn oorlogstijd. Hij ís de geschiedenis waar de burgemeester het over had. Zo verbindt hij geschiedenis met de dag van vandaag. Die verbinding moeten we allemaal omarmen. Zondag werd er ook niet gekeken naar de verschillen, maar zochten mensen van allerlei herkomst elkaar juist op. Samen genieten van het internationale foodfestival in Breugel. De wereld mag dan gevaarlijk zijn geworden, maar als iedereen met z’n buren samen optrekt dan komt het uiteindelijk goed. Burendag komt zaterdag als geroepen!’