Veteraan Etiënne Nijenhuis vertelt zijn verhaal op De Harlekijn

Terwijl de tafels werden verschoven, waren veel leerlingen al nieuwsgierig naar wat de veteraan zou vertellen. Zodra de presentatie was klaargezet, kon de les beginnen. Veteraan luitenant-coördinator Etiënne Nijenhuis (57) werd donderdag 1 oktober uitgenodigd in groep 8 bij basisschool De Harlekijn. Hoewel ze vooraf niet wisten wat de les zou inhouden, wisten ze al het een en ander over het leger. Zo wist een leerling zelfs te vertellen wat de dienstplicht inhield.

Redactie: Ilse Derks

Etiënne begon met interactieve vragen. “In 1993 zag ik een vacature van het leger. Dat wekte mijn interesse. Waarom denken jullie dat ik graag in het leger wilde werken?” Er kwamen uiteenlopende antwoorden uit de klas. Etiënne Nijenhuis wilde bij Defensie werken omdat hij geïnteresseerd was in infrastructuur en techniek. Tijdens zijn sollicitatie kwam hij uiteindelijk bij de Koninklijke Luchtmacht terecht.

Veiligheid
Vervolgens vroeg Etiënne wat veiligheid voor de leerlingen betekende. De een antwoordde: “Dat ik in het donker veilig op straat kan lopen.” Een ander noemde het beschermen van Nederland tegen aanvallen van andere landen. Etiënne legde uit dat veiligheid verschillende vormen kent en dat beide leerlingen gelijk hadden: “Je hebt kleinere en grotere vormen van veiligheid.”

Tijdens de presentatie werden ook video’s afgespeeld die betrekking hadden op de luchtmacht. De leerlingen luisterden aandachtig en bespraken soms wat ze zagen. Maximilian, die later graag piloot wil worden en het leger interessant vindt, greep zijn kans om een vraag te stellen: “Welk vliegtuig heeft u dan?” Etiënne antwoordde: “Ik heb geen vliegtuig, ik vlieg zelf ook niet, alleen via een flight-simulator. Ik word ziek van vliegen en daarnaast heb ik een bril met een sterkte van -9,5.”

Persoonlijke verhalen
Naast uitleg over zijn werk deelde Etiënne ook persoonlijke ervaringen. Tijdens zijn uitzending naar Bosnië kon hij niet appen of (video)bellen. Contact met het thuisfront verliep via handgeschreven brieven.

Zijn verhaal over die periode maakte indruk op de leerlingen. Toen zijn vrouw een galblaasontsteking kreeg, keerde Etiënne terug naar Nederland om haar te ondersteunen, terwijl zijn uitzending nog anderhalve maand zou duren. De klas was verdeeld: de ene helft dacht dat Etiënne na zijn thuiskomst weer terugging naar zijn uitzending in Bosnië, terwijl de andere helft dacht van niet. Etiënne vertelde dat hij uiteindelijk wel terugging, nadat hij zeker wist dat het weer goed ging met zijn vrouw.

De leerlingen wilden ook weten wat Etiënne tijdens zijn uitzending daadwerkelijk had meegemaakt: “Heeft u dan ook echt gevochten?!” Etiënne legde uit dat hij zelf geen gevechtshandelingen had uitgevoerd, maar wel verdachte situaties had meegemaakt. Zo moest hij zaken doen met een zogenaamde politiecommandant, maar ’s avonds was diezelfde persoon een drugssmokkelaar. Hij deed dus zaken met iemand die tegen hem loog.

Ook de leerlingen deelden persoonlijke ervaringen. Zo vertelde Lobke: “Mijn vader heeft een bom gevonden met kruit erin in het Kabouterbos in Son en Breugel, en die ontplofte. Dat hij het overleefd heeft, is echt bijzonder. Hij heeft er nu nog steeds littekens van op zijn buik.”

Een fanatieke afsluiting
De les werd afgesloten met een quiz. De leerlingen werden verdeeld over vijf teams en overlegden fanatiek over de antwoorden. Er waren prijzen te winnen: het boek dat Etiënne zelf had geschreven, Flutkamp, en verschillende stickers. “Die wil ik hebben!”, riepen meerdere leerlingen enthousiast.

Tijdens de quiz ontstonden er verschillende discussies tussen de leerlingen. Maar wat bleek? Ze hadden goed opgelet: het winnende team had alle tien de vragen goed beantwoord. Daarmee kwam de les ten einde: een unieke les waarin de leerlingen niet alleen meer leerden over het werk en de ervaringen van een veteraan, maar ook hun eigen verhalen met elkaar deelden.