Het gouden bruidspaar Cees en Hanny Bakkers-Cillessen

Son en Breugel - Cees en Hanny zijn op 23 augustus 50 jaar getrouwd. Cees is geboren in Nijmegen. Het gezin Bakkers bestond uit vader, moeder, Cees en een oudere broer. Cees ging na de lagere school naar de LTS en vervolgens naar de middelbare zeevaartschool. “Ik werd daar opgeleid om de motoren - die zijn net zo hoog als een gemiddeld huis - te onderhouden en repareren”, vertelt Cees. “Er werd daarna van mij verwacht dat ik op de grote vaart ging, maar dat wilde ik niet; ik wilde het leger in, maar dat mocht ik niet van mijn vader, terwijl hij zelf nota bene militair was.” 

Redactie: Yvonne Hooymayers-Bakker

“Ik ben toen het vak van elektricien gaan leren en via een bedrijf deed ik het onderhoud en renovaties van elektra in diverse woningen. Tijdens zo’n renovatie heb ik Hanny leren kennen; bij hun thuis kreeg ik lekkere koffie, bij andere huizen waar ik werkte gooide ik de koffie altijd stiekem in de plantenbak. Tussen de middag bleef ik ook bij hen mijn boterham opeten. Op een gegeven moment bracht ik Hannie ‘s morgens met mijn Dafje weg naar haar werk en kiende ik het zo uit dat ik haar ook weer op kon halen. Maar op een dag zei Hannie: ‘We scheien hier mee uit’, maar haar moeder zei toen: ‘Nee nee, daar schei jij niet mee uit, dat is een goeie jongen’.” Hannie: “Ja ik vond Cees ook erg leuk, maar mijn moeder was maar alleen, en ik voelde de verplichting om thuis te blijven.”

Hannie, die geboren is in Ubbergen, komt uit een gezin met vader, die al vroeg is overleden, moeder, een jongere broer en zus. Na de lagere school volgde ze de huishoudschool en heeft ze een tijdje gewerkt in een zuivelwinkel. Vervolgens is Hannie lange tijd gezelschapsdame geweest van de vrouw van dhr. Steinweg. Zijn zoon zou later hier in Son en Breugel burgemeester worden. “Daar heb ik echt een hele leuke tijd gehad”, lacht Hannie.

Cees en Hanny Bakkers-Cillessen - Wil Feijen

Na hun trouwen in 1974 zijn Cees en Hanny nog een jaar bij Hanny’s moeder blijven wonen en daarna naar Breugel verhuisd.

Cees werd dan eindelijk opgeroepen voor de dienstplicht en is vervolgens toch beroepsmilitair geworden. “In de periode dat Cees militair was hadden we eigenlijk een weekendhuwelijk. Ik vond dat helemaal niet erg, want ik kende hier veel mensen en deed dan weer wat voor die en dan weer wat voor een ander, of ik ging ergens koffie drinken. Ik had het naar mijn zin en Cees ook, dan is het goed hè!”, aldus Hannie.

Toen Cees 55 jaar en 3 maanden was moest hij het leger verlaten. “Een vriend van mij zat in de meubels en die vroeg of ik zin had om mee te doen. Dat heb ik gedaan tot ik in 2013 een hartinfarct kreeg. Gelukkig ben ik er goed uit gekomen en ben toen bij de veteranen gegaan; activiteiten organiseren voor alle veteranen hier in Son en Breugel, dat waren er inmiddels 150. Iedere maandag als het luchtalarm afging gingen we hier bij De Bongerd een borreltje drinken en slap ouwehoeren; zo ging dat, altijd gezellig, met een lach en een traan, we hadden maar een half woord nodig onder mekaar. Hannie maakte altijd de bloemstukken voor de veteranen, of het nou om een trouwerij ging, een begrafenis, of dodenherdenking, iedereen was er erg blij mee. Maar daar zijn we door omstandigheden mee opgehouden”, aldus Cees.

“Bij de veteranen heb ik Hedwig leren kennen; we zijn inmiddels buddy’s van elkaar. Zij helpt ons privé enorm en ik help haar met activiteiten voor de Vrienden van de Veteranen en ook op zaterdag in het weggeefwinkeltje in het voormalige Vestzaktheater”, vertelt kees enthousiast, “en ik rij ook nog voor AutoMaatje.”

Cees en Hanny Bakkers-Cillessen - Wil Feijen

“Hanny heeft ruim een jaar geleden een hersenbloeding gekregen. Ze heeft er erg slecht bij gelegen. Ze kon werkelijk niets meer: niet meer praten, niet meer lopen, niet meer eten, niets. Nu is Hannie toch weer thuis. Ze zit in een rolstoel, kan kleine stukjes met hulp lopen, kan weer heerlijk eten en kletst weer lekker weg. Helemaal de oude zal ze niet meer worden, maar niemand had verwacht dat ze überhaupt al zover zou komen. Het is erg wat er gebeurd is, maar ik vind het niet erg wat ik moet doen”, vertelt Cees. Hannie: “Het heeft zo moeten zijn, zo pakken we het op.”

“Met ons 25-jarig huwelijk hebben we een mooi tuinfeest gehouden; via Defensie was er geregeld dat de hele familie in vrachtauto’s werd vervoerd naar de Oirschotse Hei; daar was een koffietafel geregeld, echt geweldig. Degenen die nog leven, hebben het er nog over. Op een ladder moesten ze de viertonner in; geweldig vonden ze dat, zeker de oudjes. Wij zelf mochten in een jeep. Met ons 40-jarig huwelijk hebben we het hier in de tuin en garage gevierd, warm en koud buffet, en dat gaan we nu weer doen”, vertellen Cees en Hannie.

Cees: “We wilden eigenlijk verhuizen naar een appartement, maar dat doen we nu na wat er met Hanny is gebeurd niet meer. Wat we afgelopen jaar mee hebben gemaakt is echt niet te beschrijven, maar we hebben zo ontzettend veel hulp gehad van de mensen hier in onze buurt; die willen we niet kwijt.” Hannie en Cees: “Ons geheim van een goed huwelijk is elkaar vrij laten, ieder je eigen ding blijven doen en niet op elkaars lip blijven zitten.”