Column Judith: Onrust

Haar dementie zorgt al enige tijd voor onrust. Ze begrijpt soms niet meer wat we bedoelen. Is het nu nacht? Of dag? En hoezo moet je in de nacht slapen? Wie zegt dat?

Ook deze nacht dwaalt ze door de gangen van het huis. De collega van de nachtdienst heeft haar al meerdere keren tevergeefs terug naar bed begeleid. Doordat ze zich op de kamer van andere bewoners begeeft, kan niemand meer slapen. Aan haar lichaam tekent de vermoeidheid zich meer en meer af. Lopen wordt sjokken en praten wordt brabbelen. Ze kan niet meer. De rustgevende medicatie lijkt vooralsnog weinig effect te hebben. 

Tot overmaat van ramp valt ze en heeft een flinke snee op haar achterhoofd. Het is me snel duidelijk dat deze gehecht moet worden. 

Ik overleg met onze arts. Nadat zij haar grondig heeft onderzocht op eventuele andere letsels, krijgt ze een extra dosis medicatie. Hopelijk wordt ze hier slaperig genoeg van om de scherpe kantjes van het verdoven en het hechten te verzachten. 

Om de wond te verdoven, moet op diverse plekken bij de wond injecties met verdovingsmiddel gegeven worden. Het is daarbij belangrijk dat het hoofd niet beweegt. Ik houd haar dus stevig vast en dat zorgt, begrijpelijkerwijs, voor meer onrust. Zachtjes spreek ik haar toe en probeer haar gerust te stellen, terwijl de arts zorgvuldig verdooft. 

Vrijwel gelijktijdig met het inwerken van de verdoving doezelt ze in slaap, waardoor het hechten een heel relaxed karweitje blijkt te zijn. 

Het bloeden is inmiddels gestopt, de instructies voor de collega’s van de dagdienst zijn gerapporteerd. Als we nog even een kijkje gaan nemen, ligt ze rustig te slapen. We wensen haar welterusten en verlaten moe en voldaan haar kamer.