Column Luc: Nostalgie

Nostalgie. Het is heerlijk om jezelf te verliezen in herinneringen aan vroeger, tot je beseft dat ze je wel oud maken. Als je je rot hebt gerend met Martin Brozius, op het moment dat Martin met zijn onafscheidelijke strikje riep: ‘rrrren je rrrrot!’, dan weet je dat je oud bent. Als je weet wat de Weekendkwis is en wie Fred ‘de cavia’ Oster is, als je de bloedstollende races van ‘Jos Brink’, ‘Johan Cruijff’, ‘André van Duin’ en ‘Mieke Telkamp’ herinnert, dan weet je dat je oud bent. Als je de weg naar Hamelen kunt wijzen, weet wie Ti-ta-tovenaar is en bij toet-toet, boing, boing meteen aan Peppie en Kokkie denkt, dan weet je dat je oud bent.

Dat ik niet meer tot de jongsten behoor, was me al duidelijk toen een jochie van een jaar of tien ‘meneer’ tegen me zei. De doelgroep ‘jongere oudere’ is het beste waar ik op kan hopen. Ik kan me er maar beter bij neerleggen, ik hoor tot de generatie die weet wie J.R. neerschoot, die het wel opviel maar niet erg vond dat de helden van The A-team wel veel schoten losten met hun hippe automatische wapens, maar nooit iemand raakten en die de opkomst van de Nederpop ‘live’ meemaakten. De opmars van de tijd is onstuitbaar, zolang ik niet elke zin begin met ‘Ik herinner me nog, zal het wel meevallen.

Als je je boekenkast opruimt, en ziet hoeveel bagage je mee hebt gesleept, dan voel je je ook oud. Mijn boekenkast puilde uit van allerlei (ongelezen) boeken die al enige decennia stof aan het verzamelen waren. Stof tot denken, zou je zeggen. Wat ga ik er in hemelsnaam mee doen, vroeg ik me af. ‘Weg ermee!’ luidde het radicale antwoord. Op een gegeven moment wordt de bagage ballast, tijd om ruimte te maken, voor nieuwe bagage.

Een paar oude schoolboeken, die ik mocht houden omdat ze toen al te oud of versleten waren. Boeken uit mijn studietijd, die na het behalen van mijn bul terzijde geschoven waren en nu hopeloos uit de tijd zijn. Een stapel cd-rom spelletjes, doosjes met 3 ½ inch floppydisks, met WordPerfect 5.0 en WordStar 3.1. Ik zweer het! Overblijfselen uit mijn studietijd, een tijd dat ik met een optimistische blik naar de toekomst keek, waarin ik verwachtte die floppydisks te kunnen gebruiken.

Het zal nostalgie zijn, ik vind die floppydisks meer hebben dan de usb-sticks van tegenwoordig. Niet alle verandering is vooruitgang.