Column Luc: Magnolia

Het begint klein, het begint voorzichtig. Een klein knopje, eerst één, dan nog één, steeds meer, tot de boom of struik vol staat. Als de knopjes opengaan, komt een kleurenpracht tevoorschijn, toefjes kleur als gekleurde uitroeptekens, die lijken te roepen: de lente komt eraan! Het is een rijk palet aan kleuren (en geuren), die prachtig afsteken tegen een strakblauwe hemel. Geen bloem die dat meer doet, op een prachtige, bijna plechtige manier als de magnolia.

Het is een mooie, majestueuze bloem, teder qua pracht, maar met sterke, krachtige blaadjes. Sommige zijn gebroken wit, andere dieproze. Ze staan her en der in voortuinen, soms ook achtertuinen. Ik zie ze, als ik voorbijrijd, of als ik wandel, bij ons in de buurt. ‘Daar staat er weer één!’ denk ik bij mezelf, telkens als ik er een zie. Het is als een openbaring, alsof ineens mijn ogen opengaan. Stond daar een magnolia? Natuurlijk, die is niet in één nacht tevoorschijn gekomen, of toen ik net even niet keer. De magnolia stond er al veel langer, maar als ze niet in bloei staat, vallen ze niet zo op. Alsof ze het grootste deel van het jaar anoniem willen blijven, vooral geen aandacht willen, alsof ze liever in de schaduw willen blijven, rustig verder groeien, maar niet in de schijnwerpers willen staan.

Behalve die korte periode, van april tot aan mei. Dan is alles anders, dan gaan alle remmen los, dan grijpen de magnolia’s de aandacht. Dan laten ze zich zien, in al hun pracht en glorie. Het is maar kort, net een maandje. Soms lijkt het of al na een paar weken het mooiste eraf is, er liggen al veel bloemblaadjes op de grond, de blaadjes die nog wel een bloem vormen, lijken hun glans te verliezen. Het voelt alsof het einde zich al aankondigt, voor de bloeiperiode goed en wel begonnen is. Liever dan me te verliezen in nostalgie of in het gevoel van verlies, kijk ik bij elke kans die ik krijg naar de magnifieke magnolia’s. Om het zoveel mogelijk in me op te nemen, hun schoonheid op te drinken, zolang het kan.

Juist omdat ze zo kort in bloei staan, maar zeker niet in de laatste plaats omdat ik ze zo mooi vind, zijn de magnolia’s voor mij het symbool van de lente. In de lente ontwaakt de natuur uit haar winterslaap, om los te barsten in een feest van geur en kleur.

Met de magnolia als absoluut hoogtepunt.