Column Luc: Leven als God in Limburg

Het is rustig op ons vakantiepark, we zitten voor ons huisje, te genieten van het uitzicht. Het is hier fantastisch, bijna hemels, zo mooi is het. Ik voel me als God in Limburg! Af en toe, als de zon het verstoppertje spelen beu is, genieten we van de najaarszon, die ons gezicht verwarmt. Veel verkeer is er niet, op het pad voor ons huisje, nu en dan komt er iemand voorbij. Een man met een samoerai-baardje laat zijn hond uit, het arme beestje had blijkbaar hoge nood, hij gaat er eens even goed voor zitten. Naast het pad, dat dan weer wel. Samoerai-baardmans pakt een zakje om het resultaat van de noeste arbeid op te rapen. Wel zo netjes, als je opruimt wat je huisdier achterlaat. Het zakje bungelt triomfantelijk heen en weer, als een soort trofee, als de samoerai en zijn huisdier weer huiswaarts gaan.

Even later fietst een dame voorbij, met een glimlach die vastgeplakt lijkt op haar gezicht. Angstvallig kijkt ze achterom, alsof ze er niet zeker van is dat haar man haar wel volgt. Een minuutje later zien we ook hem voorbijkomen, de tegenzin druipt van op zijn gezicht. De fietstocht was blijkbaar niet zijn idee, hij ritst zijn jas nog eens verder dicht, als bescherming tegen de klamme ochtendkou.

Een vrouw loopt langs, achter een hagelwit hondje aan. Het hondje aarzelt even, als het mijn vrouw ziet. ’Hij is bang voor grote, donkere dingen’, zegt zijn bazin. Al snel overwint het hondje zijn aarzeling, hij komt al kwispelend dichterbij, nog wel een beetje voorzichtig. Mijn schat straalt zoveel openheid en positiviteit uit, dat de laatste schroom verdwijnt als sneeuw voor de zon. Bovendien, groot is ze niet, donker evenmin.

Twee dames lopen voorbij, ook met een hondje. Het heeft er alle schijn van dat het hondje in kwestie nog volop in training is, als een van de twee dames hem een teken geeft dat hij moet gaan zitten. Als hij het niet snel genoeg door heeft, wordt zijn achterwerk met zachte dwang in de juiste richting geduwd. Eenmaal aangekomen op de gewenste bestemming, krijgt hij een snoepje. ‘Zouden die twee samen zijn?’ gaat het door mijn hoofd, even later gevolgd door: ‘Wat dan nog?’ Liefde mag je koesteren, waar of bij wie je het ook vindt.

Het zijn een paar fragmenten, uit een vakantiedag in het prachtige Zuid-Limburg. Een dag die me doet voelen alsof ik leef als God in Limburg.