Column Luc: Kijk eens in mijn ogen

Is het u wel eens opgevallen? Als u over straat loopt, een stukje verderop ziet u iemand tegemoetkomen. De een groet vriendelijk, de ander is in zichzelf gekeerd en ziet u bij wijze van spreken niet eens staan. De mensen die wel naar u kijken, en met een beetje geluk u terug groeten (ook al kent u elkaar niet), kijken snel weer weg of naar de grond, zodra de groet achter de rug is.

Het is alsof we elkaar storen, alsof we eigenlijk liever niet iemand op ons pad treffen. Alsof we elkaars persoonlijke ruimte binnendringen, de ruimte die we om ons heen bewaren om ons terug te kunnen trekken en onszelf te zijn. Het is alsof we niet willen dat anderen zien wie we werkelijk zijn. Alsof we niet de moeite waard zijn en liever in de schaduw verkeren, uit het zicht en uit het oordeel van anderen.

Of is het juist dat we even alleen willen zijn met onze gedachten? Dat het groeten en erkennen van de aanwezigheid of nabijheid van anderen als storend wordt ervaren? Misschien is het gewoon verlegenheid, misschien weten we gewoon niet waar te kijken. Net als wanneer we voor een groep mensen staat, of we een sollicitatiegesprek hebben en je niet weet waar je je handen moet laten. Dus zwaaien we er maar een beetje mee, als een Italiaan die elk woord met een gebaar kracht bij lijkt te willen zetten.

De ogen zijn als een raam naar de ziel. In iemands ogen kunnen we zien wie hij of zij werkelijk is. Een mens, met kwaliteiten en minpunten, of beter gezegd verbeterpunten, net als iedereen. Misschien dat we daarom snel wegkijken, bang als we zijn dat het de ander niet zou bevallen wat hij of zij ziet.

Ik wil daar niet langer bang voor zijn. Ik ben wie ik ben, als ik het probeer te verbergen, verander ik daar niets aan. Ik mag gezien worden, ook al ben ik niet perfect. Daarom juist, is perfectie niet saai en vervelend? Ik heb nog een hoop te verbeteren, een heerlijke uitdaging. Daar heb ik de rest van mijn leven voor.

Dus wil ik iedereen uitnodigen om eens in mijn ogen te kijken, niet te lang hoor. Ik zou er verlegen van kunnen worden. Dan kijk ik in de uwe, en vertellen we elkaar wat we zien.