Logo mooisonenbreugel.nl
Judith Curfs   | Fotonummer: b215b5
Judith Curfs (Foto: Ingezonden)

Column: Wil je me even vasthouden?

Elke middag kijkt ze er naar uit: een kopje theedrinken op haar kamer, liefst met gezellige klets erbij. Je kunt haar absoluut een mensenmens noemen. Altijd trots op haar gezin en geïnteresseerd in ons.

Als ik vandaag haar kamer binnenloop, ligt ze verdrietig op bed. Dikke tranen biggelen over haar wangen.

Ik ga bij haar op bed zitten en pak haar hand. Ze huilt opnieuw. Samen zitten we zo een poosje. Dan zegt ze: 'Weet jij hoe vaak ik ziek ben geweest en op het randje balanceerde? Hoeveel mensen ik tot de dood begeleid heb? Ik heb zorgen om dierbaren gehad. Sommigen hebben het gered; de meesten moest ik afgeven.

Ik ben trots op mijn kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen en heel gelukkig met ze. Een jaar geleden woonde ik nog thuis en reed ik auto. Ik mis mijn man, mijn ouders, mijn broer en zus.

Ik wil niet klagen, ik heb zoveel moois.'

Ik zeg niets. Dat ze vaak serieus ziek was, bewijst haar dossier.

Tussen het ziek-zijn door was ze moeder en verpleegkundige.

'Ik ben zo dankbaar dat ik hier woon. Jullie hebben beloofd dat je bij me blijft als mijn uur komt. Ik ben dankbaar... en soms zo verdrietig...'

Wat bewonder ik haar. Verdriet zal het nooit winnen van haar dankbaarheid. Het vecht soms met elkaar en het mag er allebei zijn, maar ze focust altijd op geluk.

'Wil je me even vasthouden?', vraagt ze vertwijfeld.

Het schokken van haar schouders bewijst hoe moeilijk ze het heeft. Minutenlang zitten we samen op haar bed, totdat ze zegt: 'Kom, we drinken samen een kopje thee! Gezellig!'

Meer berichten
 
<SCRIPT SRC="//secure.adnxs.com/ttj?id=6037618&cb=[CACHEBUSTER]&referrer=mooisonenbreugel.nl&pubclick=[INSERT_CLICK_TAG]&postcode=569" TYPE="text/javascript"></SCRIPT>