Column Judith: Glimlach

Son en Breugel - Of ik ooit in Spanje ben geweest, vraagt hij me als ik zijn neusmaagsonde controleer. Ik beaam dat ik vroeger ooit een paar dagen bij Barcelona was. ‘Prachtig!’, roept hij enthousiast. ‘Prachtig, toch?!’

Terwijl het buiten behoorlijk druilerig oogt, denk ik terug aan mijn reis naar het warme weer, het lekkere eten en de mooie kustlijn. Nee, Spanje is niet overal behaaglijk, vertelt hij me. Waar zijn huis staat, heerst echter een microklimaat, waardoor het er gedurende het gehele jaar meestal erg goed toeven is.

Dan is hij even stil, om zijn verhaal te vervolgen. Precies daar in Spanje werd hij ziek. Hij blijkt slokdarmkanker te hebben. De doorvoer naar zijn maag wordt ernstig geblokkeerd, waardoor hij voeding door de eerdergenoemde sonde krijgt. Vanwege corona was alles best ingewikkeld. Zijn vrouw kon niet zomaar in het ziekenhuis op bezoek komen, de kinderen en kleinkinderen moedigden hem vanuit Nederland aan om vol te houden. En het uiteindelijke vervoer naar een Nederlands ziekenhuis bleek ook nog een moeilijk obstakel.

Hij is verzwakt en komt zijn bed nauwelijks uit. Hopelijk kan hij gedurende zijn verblijf bij ons wat aansterken, zodat hij snel weer terug kan naar zijn geliefde Spanje. Het is zijn droom, het geeft hem moed. En doorzettingsvermogen. Precies wat hij nodig heeft in deze moeilijke dagen.

Het liefst was hij naar Spanje geëmigreerd. ‘Maar ja, de belastingdienst, hè?!’, vertrouwt hij me toe. Straks… als hij beter is, gaat hij terug… de zon op zijn bol…, hij glimlacht als hij erover fantaseert.