Lezerspodium: Mijn ervaring als vrijwilliger op Het Verborgen Paradijs

Na mijn pensioen nu ongeveer 10 jaar geleden was ik op zoek naar een zinvolle dagbesteding. Ik heb toen Marie Christien Kop ontmoet. Zij had vrijwilligers nodig om haar te helpen in haar Verborgen Paradijs. Zij wilde op deze plek, enigszins verscholen, haar droom verwezenlijken: een tuin met volop bloemen, planten, groenten en wat dieren. We zijn nu 10 jaar verder en ik heb de ontwikkeling de afgelopen jaren mogen meemaken. Elk jaar werd het mooier. Vele mensen wisten de weg te vinden naar deze mooie plek om te genieten van de natuur, de rust en een kleine versnapering. Marie Christien begon deze tuin in eerste instantie voor zichzelf. Maar toen ze na een paar jaar zag hoe mooi het werd, wilde ze dit niet alleen voor zichzelf houden. En zo heb ik Marie Christien leren kennen, als een zeer integer mens met het hart op de goede plaats.

Ik heb gezien dat het een enorme klus is geweest om dit project te realiseren. Het was vaak buffelen. Werd ze er rijk van? Verre van, alle beetjes die ze verdiende, stopte ze altijd in de tuin. Na 15 jaar hard werken is haar levenswerk bijna voltooid en kan ze wat meer gaan genieten. Maar eind vorig jaar komt er een brief van de gemeente Son en Breugel dat ze de tuin volledig moet opdoeken! Dit kwam als een donderslag bij heldere hemel. Haar levenswerk zou zomaar kunnen worden afgepakt, terwijl de afgelopen jaren diverse raadsleden en een wethouder bij haar regelmatig langskwamen en haar mondeling ook toestemming gaven de theetuin op een simpele manier te runnen met beperkte producten. Het juridische traject is inmiddels afgerond. Formeel heeft de gemeente klaarblijkelijk gelijk, maar moreel vind ik het een zeer onverkwikkelijke zaak, die ook mij persoonlijk zeer verdrietig maakt. Zo gaan we als mensen toch niet met elkaar om! Dit is in mijn ogen geen behoorlijk bestuur.

Het Verborgen Paradijs is door de jaren heen een plek geworden waar vele inwoners van ons dorp, en ook van daarbuiten, genoten hebben. Deze plek mag niet verloren gaan!

Herman Everard