Column Judith: Draaglijker

Tweeëndertig jaar was hun leven relatief onbezorgd. Ze woonden in een prachtig huis en genoten van de Spaanse zon. Nadat bij hem keelkanker werd geconstateerd, veranderde alles. 

Behandelingen en operaties volgden. Het was voor hen beiden een zwaar traject. Een deel van zijn luchtpijp werd verwijderd en hij kreeg een zogenaamd tracheostoma. Dat is een rechtstreekse opening in de hals naar de luchtpijp. Bij de operatie zijn ook zijn stembanden verwijderd. Hij kan sindsdien, ondanks de inzet van logopedie, niet meer spreken. Hij maakt zich verstaanbaar door berichten te schrijven. 

Gezien zijn hoge leeftijd; meneer is vijfentachtig, keerde het echtpaar terug naar Nederland, waar de zorg beter is georganiseerd dan in Spanje. Hun riante huis verruilden ze noodgedwongen voor een klein zorgappartement. 

Dagelijks wordt hij door een verpleegkundige bezocht om zijn tracheostoma te laten verzorgen. Hoewel hun zorgen groot zijn en hun heimwee zo mogelijk nog groter verwelkomen ze ons erg hartelijk. 

Het verzorgen van het stoma is een intensief en secuur werkje en niet prettig om te ondergaan. Het taaislijm uit zijn longen is moeilijk te verwijderen. Hij houdt zich echter kranig en gunt ons tussendoor regelmatig een glimlach. 

Als alles weer schoongemaakt is en afgedekt met een pleister en een filter, gebaart hij naar zijn vrouw dat hij graag papier en pen zou willen ontvangen. Terwijl wij onze spullen opruimen, schrijft hij op zijn briefje: ‘Met zoveel zorgzame vrouwen is ziek-zijn draaglijker!’