De Sonse Brug

Soms sta ik ongeduldig weer te wachten
voor die vermaledijde opgetrokken Sonse brug.
Maar dan gaan toch weer mijn gedachten
naar die tijd, alweer zo’n tachtig jaar terug.

De tijd, dat hier de tanks de brug op reden,
die ons dorp van tirannie hebben bevrijd...
Aan de verliezen, die er toen zwaar zijn geleden,
in een onverbiddelijke, felbevochten strijd.

Aan die vele honderden parachutisten,
die in de Sonse hei toen zijn geland,
en die allemaal maar één ding zeker wisten:
we moeten naar die brug, dan houdt het stand.

En dankzij het taai gevecht op cruciale plekken
door al die jonge helden met de Airborne-ster
kon het geallieerde leger verder trekken
en was de brug van Son dus niet “een brug te ver:”.

En terwijl ik voor de brug zo sta te denken
krijg ik toch opnieuw weer heel erg veel respect
voor hen, die ons de vrede kwamen schenken.,
en denk aan hen voor wie vandaag die vrede wordt genekt.

Voor al die duizenden, die ook nu weer lijden,
onder een vijand, die gewoon maar door kan gaan.
Zij die zichzelf daarvan maar niet kunnen bevrijden.
omdat ze er nog steeds te veel alleen voor staan.

Geen “Sonse” brug om daarginds voor te vechten?
dat lijkt voor ons toch weer een brug te ver te zijn.
Geen valschermspringers, die de strijd beslechten.
Is het leed daarginds misschien nog wat te klein?

Laten we de mensen daar niet te alleen,
als we alleen als Brugman praten, voor de show?
We bouwen te veel muren om ons heen,
maar veel te weinig bruggen, denk ik zo......

Ad Louwers