Kim Hooymayers behaalt hoogste licentie als IGP-pakwerkster

Son en Breugel - Kim Hooymayers is de eerste vrouw ooit die de A-status behaald heeft als IGP-pakwerkster bij de NBG (Nederlandse Bond van Gebruikshonden sportverenigingen). Kim: “Het geeft me een super gevoel als er een hond aan komt van 45 kg die echt vecht en mij daadwerkelijk verhindert om te vluchten. Als ik bezig ben met pakwerk vergeet ik al het andere in de wereld, het is mijn passie, ik heb er echt alles voor over.“

Redactie: Yvonne Hooymayers-Bakker

Kim Hooymayers, 31 jaar, geboren en getogen in Son en Breugel, besloot in 2014, na haar opleiding Outdoor en Adventure afgerond te hebben, om samen met een hond te gaan reizen. Die hond was Nikay, een Duitseherderpup. “Ik wilde wel een hond die goed zou luisteren, en zo ben ik via de fokker terecht gekomen bij een hondensportvereniging in Eindhoven“, vertelt Kim. Na anderhalf jaar is ze vertrokken naar Canada. Tijdens die reis heeft ze iemand leren kennen die zich in Amerika bezighield met het trainen van honden voor het leger, de politie en personal protection. Hij zag talent in Kim, en ze heeft daar 2 jaar intern gewoond.

Kim met haar pup Nikay - Ingezonden

Terug in Nederland werd Kim op de club in Eindhoven gevraagd om voor hen het pakwerk te gaan doen. Kim: ”Al snel wist ik: ik wil meer, ik wil het hoogst haalbare!“

“Ik heb er hard voor moeten werken en veel voor moeten laten. Behalve dat het fysiek keihard trainen is, moet je mentaal ook een enorme veerkracht hebben”, aldus Kim. “Het was een flinke uitdaging om de juiste mensen om me heen te vinden die in mij geloofden. De uitspraken ‘een vrouw hoort daar niet te staan’ en ’dat moet je niet willen meid, gaat hem toch niet worden‘, hebben mij alleen maar meer gemotiveerd om het tegendeel te gaan bewijzen. Met name de oude rotten in het vak wilden hun honden in eerste instantie niet eens op mij inzetten, puur en alleen omdat ik een vrouw was. Ik ben doorgegaan en heb nooit opgegeven. In februari van dit jaar was het dan zover.“

Kim legt uit wat een pakwerker is: “De IGP-sport bestaat uit 3 onderdelen: speuren, appèl en pakwerk. Om pakwerk te kunnen doen, heb je een pakwerker nodig. Je hebt een pak aan waar ze niet in mogen bijten; de hond mag alleen bijten in de ‘bijtarm’. De techniek van de pakwerker is erg belangrijk, het gaat namelijk erg hard, en de honden mogen niet geblesseerd raken. De pakwerker is in principe ‘de boef’, en de hond moet deze boef eerst vinden. Heeft de hond de boef gevonden, dan mag hij deze niets doen, hij moet zijn baas waarschuwen door te blaffen. Als de boef vervolgens wegvlucht mag de hond, op commando van de baas, deze vlucht verhinderen door in de arm te bijten en te proberen de boef tot staan te brengen. 

Deze beet moet ‘vol en hard’ zijn, de arm mag niet in stukken gereten worden, zeg maar. Als de baas het commando ‘los’ geeft, moet de hond meteen loslaten. Daarna moet de hond zijn baas beschermen terwijl de pakwerker weggevoerd wordt. Bij de laatste oefening wordt de baas aangevallen door de pakwerker; hiermee wordt getest hoe dapper de hond is en of die genoeg zelfvertrouwen heeft om aan te vallen en te bijten. Kim benadrukt dat de honden geen pijn wordt gedaan. “Het is voornamelijk schreeuwen, over de hond heen hangen en dreigen met een stok. Werkhonden vinden dit spelletje geweldig, ze zijn niet te houden zodra ze doorhebben wat er op het programma staat. Hoe harder ik ze aanval, hoe mooier ze het vinden”, aldus Kim.

Afgelopen week was Kim met het Nederlandse team op het WK voor Hollandse herders in Duitsland. Ze was daar zodat het team in de dagen voor de wedstrijd nog pakwerk kon trainen. De pech voor de één werd het geluk voor Kim. Er viel een pakwerker uit en Kim mocht na een korte selectie invallen. “Daar stond ik dan van het ene op het andere moment in een stadion op een wereldkampioenschap”, vertelt Kim. Ze krijgt nog kippenvel als ze eraan terugdenkt.

Inmiddels is Kim door de IGP-wereld volledig geaccepteerd als vrouwelijke pakwerker; ze wordt op veel clubs, wedstrijden en events gevraagd. Kim: “Mijn doel nu is uiteraard de A-status weten te behouden; ieder jaar opnieuw word je hierop geëxamineerd door 3 keurmeesters. En ook wil ik nog een keer op een wereldkampioenschap staan, maar dan door vooraf daarvoor geselecteerd te zijn.”