Column Luc: Leven in de brouwerij

Het is niet te missen, tenzij je in een diepe slaap verkeert. Beter gezegd, een coma. Als een groep kakelende kippen komen ze de berg af, onder ons slaapkamerraam door lopend. Dat staat open, vanwege de warmte. Een grote groep schoolgaande jeugd gaat aan ons voorbij.

Wat ze tegen elkaar zeggen, is niet te verstaan, evenmin welke taal ze spreken. Waar ze vandaan komen, of waar ze heen gaan, we kunnen alleen maar gissen.

In kleine plukken komen ze langs, soms met zijn tweeën of drieën, soms met meer. Druk pratend met of tegen elkaar, de ‘rücksack’ op de rug. Lange broeken aan, het is nog best fris, zo vroeg op de ochtend. Ze hebben wel T-shirts aan, met korte mouwen. Een enkeling heeft een petje op, achterstevoren uiteraard.

Het is een smalle weg, op een paar meter van ons balkon. Gefascineerd slaan we ze gade, genietend van ons ontbijt.

Een groepje is netjes gemixt, jongen-meisje-jongen-meisje, een andere groep is juist ‘boys only’ of ‘girls only’. Ieder gaat op zijn eigen manier om met de naderende puberteit!

Een auto slaat de smalle weg in, op weg naar boven. ‘Achtung!’ roepen de voorste kinderen. ‘Auto’, voegen ze er aan toe. Het wordt een soort strijdkreet, die echoot door de groep.

De volgende groep horen we al van verre aankomen, niet door het gekakel, maar vanwege de muziek. Even deinen we heerlijk mee. Geen Weense wals, helaas, maar een modern muziekje. Dat kan ook leuk zijn! Deze jongelui zijn in korte broeken gestoken. Zouden ze later vertrokken zijn? Der Joost mag het weten.

Zijn ze afkomstig van een plaatselijke school, of komen ze van verder weg? Zijn ze op schoolreis? Dat zal altijd de vraag blijven.

Voor even was er leven in de brouwerij, de rust keert al snel weer terug.