Column Judith: Vochtinfuus

In de ongelofelijke hitte van de afgelopen dagen was het ook in de verpleeghuizen puffen, zuchten en steunen; zowel voor bewoners als voor personeel.

Het regende telefoontjes van bezorgde collega’s omdat bewoners suf waren, nauwelijks aten of dronken en sommigen zelfs koorts hadden.

Bij deze bewoners werden ook de overige vitale functies (bloeddruk, pols, saturatie, ademhalingsfrequentie en glucosewaarde) gemeten.

Hoewel het eerste advies is om verkoeling te bieden met een natte handdoek in de nek en een lauw voetenbadje en te zorgen voor voldoende drinken, lukte het niet altijd om iemand weer wat fitter te krijgen.

Ze is nog relatief jong, heeft de pensioenleeftijd nog niet bereikt. Anderhalf jaar geleden werd ze getroffen door een beroerte. Ze hield er behoorlijk wat restverschijnselen aan over, onder andere een halfzijdige verlamming. Alsof het drama nog niet groot genoeg was, brak ze in mei haar heup. Ze wil graag revalideren en weer terug naar huis.

Vandaag reageert ze anders dan anders. Of eigenlijk reageert ze nauwelijks. Haar man maakt zich ernstige zorgen. Als ik haar bezoek, zie ik dat ze me volgt met haar ogen. Zodra ik niet meer beweeg, zijn we het contact kwijt en kijkt ze dwars door mij heen.

Ik overleg met de arts en we besluiten om een vochtinfuus aan te sluiten voor de komende nacht.

Als ik haar de volgende dag weer bezoek, zit ze rechtop in bed. Op de vraag hoe het met haar gaat, kijkt ze me niet begrijpend aan. Ik leg haar uit wat gisteren gebeurde. Ze kan zich er niks meer van herinneren.

Vandaag is gelukkig een nieuwe dag en ze lijkt er een stuk beter aan begonnen te zijn!