Ik ben boos! (op de KPN)

Ik ben boos! Piswoest! Gebelgd! Gallisch, zelfs. En nog kwaad ook. Op wie? Op de KPN!

Waarom dan wel? Dat zit zo. Wij waren tevreden klant bij OnsBrabantNet, een kleine provider voor tv, internet en telefonie in, u raadt het al, Brabant. Prettige klantenservice, problemen werden over het algemeen snel en goed opgelost. Er ging ook wel eens wat mis, maar bij elk bedrijf gaat wel iets mis.

Enkele maanden geleden kregen we een brief, OnsBrabantNet is onderdeel van KPN, ze stopten er mee en wij gingen over naar KPN. Tegen wil of dank en of we nu wilden of niet. We konden een afspraak maken met een monteur.

Zo gezegd, zo gedaan. De afspraak was snel gemaakt. De columnist in mij werd wakker, het zou nog even duren, hier móést toch wel een leuk stukje inzitten. Ik zag het al helemaal voor me: de monteur zou op de afgesproken dag niet op komen dagen, of te laat. Het installatiepretpakket zou niet of te laat bezorgd worden. De monteur had niet alle benodigdheden bij of er moest nog iets omgezet worden. De benodigde codes c.q. wachtwoorden zouden niet beschikbaar zijn. Weken zouden we verstoken zijn van tv, internet en (vaste) telefoon.

Ik was op het ergste voorbereid. Mijn pen was al in gif gedoopt en mijn handen jeukten. Helemaal toen een paar dagen voor dat wij aan de beurt waren vrienden van ons, die ook overgingen naar KPN, meldden dat het bij hen inderdaad was misgegaan. Ze zaten enkele dagen zonder, geen weken. Maar toch. Mijn handen jeukten nog meer, ik doopte mijn pen nog eens extra in het gif. De tekst was al half geschreven, de titel had ik nog niet. Kon ik iets met de afkorting KPN? Kolossaal Prutsers Netwerk? Dat kan beter, het zou allemaal goed komen.

12 oktober was het zover. Tussen 9.00 en 11.00 uur zou de monteur komen. Over die monteur kreeg ik ook al visioenen. Een gezette man, achter in de 40, ongeschoren en zwetend. Met een bouwvakkersdécolleté, als hij gebukt zat. Dat wij vanaf 9.00 uur braaf zaten te wachten, om 10.00 uur: niks. 11.00 uur: nog niks. 12.00 uur: maar gebeld, waar blijven jullie nou?

Wat denkt u? Om 9.30 uur gaat de bel. Ik denk: daar zul je hem hebben! Hem? Nee, haar! Er stond een vrouw voor de deur, ik schat achter in de 20. Hoezo vooroordeel? In ruim een uur was ze klaar. Nog efficiënt ook! Alles werkte naar behoren, we hadden weer internet, tv én telefoon. Geen problemen, geen gedoe, NIETS.

Ik was teleurgesteld. Daarna boos. Ik werd steeds bozer en bozer! Waar was nou mijn mooie stukje? Waarin ik in geuren en kleuren uit de doeken zou doen hoe na uren ploeteren de monteur, stamelend en rood aangelopen, moest bekennen dat hij het niet voor elkaar kreeg? Om vervolgens uitgebreid verslag te doen over hoe wij weken, of vooruit dagen, zouden moeten wachten in primitieve, mensonterende omstandigheden tot dat ene ontbrekende onderdeel of wachtwoord er zou zijn?

U begrijpt mijn onbeschrijfelijke frustratie, mijn wanhoop. Dit zou een prachtige column worden, misschien wel mijn beste ooit! Eindelijk kon ik helemaal los gaan, alle remmen los, Volle vaart vooruit, op ramkoers! Dit zou mijn 'Buckler' worden.

Niets van dat al. Mijn droom is mij ontnomen. Wie had verwacht dat zo'n groot bedrijf efficiënt zou werken? Ik niet. Ik ben boos!

Wilt u meer lezen of reageren? Kijk dan op EigenWijsHeden.