Ali neemt afscheid als jongerenwerker

Son en Breugel - Sinds 2017 was Ali Al Zubaidi een vertrouwd gezicht in het dorp. Hij was dé jongerenwerker van Son en Breugel en precies zo werd hij in het dorp ook door de jongeren herkend: gewoon Ali. Nu neemt hij na ruim negen jaar afscheid. Anders dan hij had gehoopt en met gemengde gevoelens, maar vooral met een warm hart voor de mensen die hij heeft leren kennen en hier achterlaat.

Redactie: Ferrie Smits

Sommige jongeren waren nog kinderen toen Ali begon. Inmiddels zijn ze volwassen. Hij zag hen opgroeien, leerde hun gezinnen kennen en was er op de momenten waarop ze iemand nodig hadden: “Het was op een gegeven moment voor mij meer dan alleen een werkplek.”

Die belangstelling voor anderen zat er al vroeg in. Op de middelbare school kwamen vrienden van Ali naar hem toe als ze ergens mee zaten. Wat toen vanzelf ging, werd later zijn beroep. Hij volgde opleidingen binnen het sociaal werk en jongerenwerk en werkte al met jongeren voordat hij in Son en Breugel begon. “Ik ben gewoon een heel sociaal persoon en vind het interessant om naar mensen te luisteren, juist zonder oordeel”, vertelt hij. Niet alleen de gesprekken, maar ook de verschillende activiteiten die voor de jongeren werden georganiseerd, waren voor Ali minstens net zo belangrijk. Een potje schaken, een beetje piano spelen, meegaan met een bus, het hoort er allemaal bij.

Luisteren zonder oordeel
Wie contact wil maken met jongeren, moet zich ook echt willen verdiepen in wat hen bezighoudt. Dat contact opbouwen was met de komst van Ali een uitdaging. Son en Breugel heeft geen middelbare school; jongeren gaan daarvoor naar omliggende gemeenten. Hoe blijf je dan met hen in verbinding? Door de jaren heen ontstonden de contacten, met jongeren én met de mensen om hen heen. Als Ali zelf niet verder kon helpen, wist hij anderen te vinden. De korte lijntjes in het dorp heeft hij altijd gewaardeerd.

Een mapje om te bedanken
Toch vertelt hij vooral over het luisteren. Niet meteen een mening klaar hebben, maar iemand de ruimte geven. Soms ging een gesprek over iets kleins. Soms liep een jongere echt vast: “Juist op die momenten merk je hoe belangrijk het is dat er iemand is die luistert.” Hoeveel dat kan betekenen, merkte Ali toen een jongere hem een mapje met vijftig kaartjes gaf. Daarin stond waarvoor die hem dankbaar was. Er waren meerdere gesprekken aan voorafgegaan, over een langere periode. De laatste woorden maakten diepe indruk: “Zonder jou was ik er nu waarschijnlijk niet meer.” Ali legt uit dat zoiets je echt raakt.

Je professionele rol bewaken blijft belangrijk, zegt Ali. Maar de mensen die je ontmoet, laten je niet onverschillig. Ook thuis dacht hij weleens aan een ingewikkelde situatie. Hoe zou het nu gaan? “Je hebt niet een soort van knopje als je naar huis gaat, dat je even kunt uitzetten.”

Dankbaarheid en trots
Zijn afscheid had Ali zich anders voorgesteld. Het afgelopen jaar verliep niet zoals hij had gehoopt: “Daar heb ik gemengde gevoelens over.” Toch wil hij niet dat het einde alles wat eraan voorafging overschaduwt. De berichten en gesprekken rondom zijn vertrek deden hem goed. Een concrete volgende stap is er tijdens ons gesprek nog niet. Zich inzetten voor jeugd en jongeren wil hij blijven doen. Aan de jongeren hier geeft hij mee: “Blijf in jezelf geloven. Laat je niet snel vertellen wat je wel of niet kunt en zoek mensen om je heen die je verder helpen.”

Door de jaren heen bouwde hij een groot netwerk op met jongeren, ouders, scholen, de gemeente, verenigingen en andere maatschappelijke organisaties. Voor veel mensen werd hij een bekend en laagdrempelig aanspreekpunt. Son en Breugel blijft voor Ali een bijzondere plek: “Ik vertrek dus met gemengde gevoelens, maar vooral met dankbaarheid en trots.”