Een leven vol liefde, geluk en later Alzheimer

Son en Breugel - Soms stap je ergens binnen en voel je al meteen dat het gesprek meer wordt dan alleen een interview. Bij Lou Paardenkooper gebeurde dat. Onder het genot van een kop verse koffie en gebak sprak ik met een warme, nuchtere man van 83 jaar, die vertelde over zijn Mieke. Over hun liefde, hun geluk, de humor die hen overeind hield en de jaren waarin Alzheimer steeds meer van hen vroeg. Een verhaal over verlies, maar vooral over trouw, dankbaarheid en een blijvende liefde.

Redactie: Ferrie Smits

Lou is echt een mensenmens. Dat zegt hij zonder aarzeling als ik hem vraag hoe hij zichzelf zou omschrijven. Hij vertelt altijd graag iets voor anderen te willen doen: mensen helpen, ergens bijspringen en zorgen dat het gezellig is. Tegelijkertijd is Lou nuchter, bescheiden en blijft dicht bij zichzelf. Hij praat over zware dingen zonder zichzelf groter te maken dan hij is.

Terwijl we onze koffie drinken, valt mijn oog op een mooie foto die op de tafel staat. Er brandt een waxinelichtje bij. Ik vraag hem of dat zijn vrouw is. Lou is even stil en begint dan warm, liefdevol en vol vuur te vertellen over Mieke, inderdaad zijn vrouw, zijn maatje en de moeder van hun twee dochters, waar hij ruim 55 jaar samen mee door het leven mocht gaan.

“Mieke en ik hadden samen een schitterend leven. We werkten hard, maakten veel mee en kenden natuurlijk ook zo onze zorgen, maar het is vooral de dankbaarheid die overheerst”, vertelt Lou. Hij vertelt dat ze het samen echt goed hebben gehad. “Wij hielden echt heel veel van elkaar en ons leven was nooit sleur”, zegt hij trots. Lou vervolgt zijn verhaal door te vertellen over geluk, want daar heeft hij een bijzondere kijk op: “Je moet een beetje geluk hebben in het leven, maar je kunt het ook een beetje afdwingen.” Dat doe je door ervoor open te staan, door hard te werken en keuzes te maken. Door niet bij de pakken neer te zitten. Wie iets wil bereiken, moet er iets voor doen. Die houding klinkt door in alles wat hij vertelt en hij heeft dat volgehouden toen later ook voor hem het leven moeilijker werd. Er kwam namelijk een tijd dat Mieke veranderde.

Lange tijd was niet duidelijk wat er precies speelde. Er waren periodes van neerslachtigheid, verwarring en zorgen. Lou werd er niet kwaad om. Dat kon hij niet, vertelde hij. Daarvoor hield hij te veel van haar. Liefde is doen wat nodig is, ook als het zwaar is. Hij vertelt me dat het gaat om geduld hebben voor elkaar en soms uitvinden hoe je samen de dag door komt.

Tijdens een verblijf in Spanje viel Mieke. Via een Nederlandse arts (die later neurochirurg bleek te zijn) kwam ze in het ziekenhuis terecht. Van daaruit ging informatie naar het Catharina Ziekenhuis in Eindhoven en na verder onderzoek kwam de diagnose: Alzheimer in een gevorderd stadium. En toen was het even stil voor Lou en Mieke. Voor veel mensen is zo’n diagnose een harde grens tussen vroeger en later, en zo ook voor hen.

Thuis leerde hij steeds beter omgaan met haar ziekte. Als Mieke ’s avonds zei dat ze naar huis wilde, probeerde Lou in het begin nog uit te leggen dat ze gewoon thuis was. Dat werkte niet. Later deed hij haar jas over haar nachtjapon, stapte met haar in de auto, reed een paar rondjes en kwam dan weer terug. Mieke ging dan weer naar binnen en ging rustig naar bed. “Je moet niet kwaad worden”, zegt Lou “dat helpt niet.” Die zin blijft hangen. Niet alleen omdat het past bij Alzheimer, maar misschien ook omdat het iets zegt over Lou zelf. Hij zoekt geen strijd waar geen strijd te winnen valt. Ik vraag Lou om meer te vertellen en te verduidelijken wat hij bedoelt.

Hij vervolgt zijn verhaal met een grote glimlach en vertelde over een leuk moment in de badkamer. Mieke had hulp nodig bij het wassen en dat ging niet altijd zoals gepland. Soms spoot ze Lou per ongeluk helemaal nat, terwijl hij zijn kleren nog aan had. In plaats van boos te worden, konden ze er samen hard om lachen. Lou besloot voortaan op een stoel naast haar te gaan zitten en alles te laten gebeuren. De badkamer stond vervolgens helemaal onder, maar dat boeide hem niets, vertelt hij lachend: “De badkamer was zo weer schoon en het moment samen was veel belangrijker.”

Wat ik ook bijzonder vond was het schilderij dat Lou mij liet zien. Ze maakten samen een schilderij, dat hun hele leven in één afbeelding samenvatte. Een beeld waarin herinneringen, symbolen en momenten samenkwamen. Alsof je in één oogopslag kon zien wat woorden soms maar moeilijk kunnen dragen: dit waren wij, dit was ons leven, dit hebben wij samengebouwd.

Mieke en Lou zijn bijna vijftig jaar op vakantie geweest in Spanje; ze hadden samen het plan om daar te gaan wonen. “Zij droomde daarvan. We hadden ons huis in Breugel al verkocht en huurden een mooi appartement in Eindhoven”, vertelt Lou. Zijn dochters drongen aan om terug te keren naar Son en Breugel. “We kende nog veel mensen in Son en Breugel.” Zo kwamen ze terecht in Cederstaete, direct naast Berkenstaete.

Op 4 januari 2021 werd Mieke opgenomen bij Berkenstaete. Lou noemt dat “de zwartste dag en de zwartste nacht” van zijn leven. Iedere dag bezocht hij zijn vrouw en sloeg geen dag over. Soms nam Lou haar mee met de auto naar Wassenaar. Schone kleding en handdoeken mee in de auto, voorbereid op wat er onderweg kon gebeuren. Aan het einde van de dag kwamen ze dan weer terug en dat was altijd weer later dan gepland, vertelt hij met een glimlach.

Op 17 december 2021 overleed Mieke en dat was toch onverwachts. De dag ervoor had Lou haar nog gezien. Ze had een paar keer gezegd dat ze moe was. Dat vond hij wel opmerkelijk. Zonder precies te weten waarom, had hij nog drie foto’s van haar gemaakt, terwijl hij haar hielp met eten. De volgende dag kwam het bericht dat ze was overleden. De arts legde uit dat Mieke waarschijnlijk een hartstilstand had gehad. Ze had geen pijn gehad, was niet benauwd geweest. Voor Lou voelde het alsof ze op een zachte manier was gegaan. “Op een hele fijne manier voor haar”, zegt hij.

Lou heeft zijn vrouw verloren aan Alzheimer, maar kijkt met dankbaarheid terug naar de jaren die ze samen hebben gehad. Als ik hem vraag of hij nu nog steeds gelukkig is, vertelt hij me geen reden te hebben om ongelukkig te zijn. Het is geen blinde vrolijkheid. Het is een vorm van vrede: “Mieke is weg en dat gemis blijft, maar ons leven samen had niet mooier gekund.”