Wie ben jij wanneer de geschiedenis een beroep op je doet?
AlgemeenSon en Breugel - Donderdagavond herdachten inwoners en genodigden de bevrijding van Son en Breugel. Dreigende regenwolken brachten een korte bui, waarna een regenboog aan de hemel verscheen. Bij het monument De Parachutist aan de Europalaan werd stilgestaan bij de gebeurtenissen van 17 september 1944, precies 82 jaar geleden.
Redactie: Adrie Neervoort
De ceremonie bij de vijver begon om 19.00 uur. Na het signaal Taptoe volgde een minuut stilte ter nagedachtenis aan de bevrijders. De Bloaskaken verzorgden tijdens de bijeenkomst de muzikale begeleiding.
Kransen en bloemen
Burgemeester Suzanne Otters-Bruijnen en haar echtgenoot legden samen een krans. Namens de Verenigde Staten deden US Navy-luitenant Panavaravatn, luitenant-kolonel Lee van de 101ste Airborne Division en commandant-majoor Rivera dat eveneens.
Ook Stichting Veteranen Son en Breugel legde een krans. Geert van den Eertwegh en Anton van den Bol deden dat namens Camp Liberty. Daarna volgden Michael Daniels en Bas Soentjes namens de Triple A Living History Group.
Vervolgens kregen de aanwezigen de gelegenheid zelf een bloem bij het monument te leggen. Veel bezoekers hadden een losse bloem meegenomen. De aanwezige scoutinggroepen deelden eveneens bloemen uit. Deze kregen een plaats in de vazen rond het monument.
Geschiedenis van mensen
In haar toespraak benadrukte burgemeester Otters-Bruijnen dat de gebeurtenissen uit september 1944 een onmisbaar onderdeel vormen van het collectieve geheugen van Son en Breugel. Het is volgens haar een geschiedenis van mensen, ieder met een eigen verhaal: van de jonge mannen die hier landden en de inwoners die de bezetting hadden doorstaan tot de gezinnen die tussen angst en hoop leefden. Ook stond zij stil bij de mensen die na de oorlog hun leven en de gemeenschap opnieuw opbouwden.
De burgemeester verwees naar een uitspraak van de Zuid-Afrikaanse komiek, acteur en televisiepresentator Trevor Noah: "Who will you be when history calls?" Ofwel: wie ben jij wanneer de geschiedenis een beroep op je doet?
Met die vraag nodigde zij de aanwezigen uit om na te denken over hun eigen rol, waakzaamheid en keuzes in de huidige roerige maatschappelijke en politieke tijd. Wat we nu doen, wordt later immers de geschiedenis waarop volgende generaties terugkijken.
Wij kennen inmiddels de afloop van september 1944. We weten wie de bevrijders waren en welke keuzes later als moedig werden beschouwd of juist werden veroordeeld. De mensen die hier toen leefden, hadden die kennis niet. Voor hen was het geen geschiedenis, maar het leven van dat moment: vol onzekerheid en angst, verlies en hoop. Ieder probeerde op zijn of haar eigen manier te doen wat op dat moment juist leek. De vraag wie we zijn wanneer de geschiedenis een beroep op ons doet, blijft daardoor ook vandaag van betekenis.
