Column Judith: Serieus

Hij is van origine geen klager. Als je hem vraagt hoe het met hem gaat, dan humt hij. Dan kan geïnterpreteerd worden als ‘prima!’
De controles van zijn vitale functies, zoals bloeddruk, pols, temperatuur en saturatie laten eveneens weinig afwijkingen zien. Alles in orde, zou je denken. En toch maakt zijn familie zich zorgen. Ernstige zorgen! Zijn vrouw wijkt geen moment van zijn zijde en hun beide zoons bezoeken hun vader dagelijks.

Afgelopen week werd hij ingestuurd naar het ziekenhuis. Enkele uren later, na gedegen onderzoek en scans, kwam hij terug. Hij werd gediagnosticeerd met galstenen. De verwachting is dat hij volledig zal herstellen. In de tussentijd krijgt hij uiteraard voldoende pijnstilling.
Helaas gaat het beloop anders. Hij is misselijk, moet overgeven, heeft geen eetlust en oogt slapjes. Hij weigert zijn medicatie, waardoor zijn pijn opvlamt en zijn bloedsuikers ontregelt raken.
In eerste instantie lijkt het een kip en ei verhaal…niet eten, misselijk, geen medicatie, meer ziekte. Zolang dat tij niet gekeerd wordt, is het moeilijk vast te stellen wat er precies scheelt.
Die avond slaat zijn familie alarm. Ondanks alle inspanningen zien ze hun man en vader zieker worden.
Op verzoek van de arts bepaal ik zijn ontstekingswaarden.
Als ik zijn kamer binnenkom, tref ik hem ziek aan. Ik leg hem en zijn familie uit wat ik kom doen en voer mijn taken uit. In de tussentijd probeer ik hun vragen te beantwoorden en verwijs ze naar de arts voor een medische toelichting.
Zoals verwacht, zijn de ontstekingswaarden verhoogd. Hij wordt opnieuw ingestuurd naar het ziekenhuis.
Voordat ik de kamer verlaat, pakt hij mijn hand en fluistert me toe hoe blij hij is dat hij serieus werd genomen.